Bir zamanlar yokluk içinde yaşardık ama
birbirimizin gözünün içine bakardık.
Kimsenin cebinde para yoktu belki,
ama herkesin yüreği doluydu.
Evler küçüktü ama içi sıcaktı.
Kapılar kilitlenmezdi,
çünkü insanlar birbirinden değil,
günah işlemekten korkardı.
Komşu komşunun neye ihtiyacı var, bilirdi.
Ve bilmekle yetinmez, sessizce gider yerine koyardı.
Bugün büyük evlerimiz, kalın duvarlarımız,
son model arabalarımız var.
Ama kimse kimsenin halinden anlamıyor.
Zenginleştik,
ama o zenginlik yüreklere uğramadı.
Telefonlarımız akıllandı,
ama muhabbetlerimiz yavanlaştı.
Odalar çoğaldı,
ama sofrada buluşan azaldı.
Eşyalar çoğaldı,
ama değerler eksildi.
İnsanlık dediğin şey,
hesap cüzdanında yazmaz.
İnsanlığın yeri kalptir.
Ve o kalp ne kadar doluysa,
hayat o kadar huzurludur.
Eskiden biri ağlayınca mahalle sessizleşirdi,
şimdi insanlar birbirinin feryadını müzik sesiyle bastırıyor.
Cebimizde kredi kartları,
evimizde Wi-Fi,
masamızda kahve var.
Ama ne hikmetse,
kalbimizde sükûnet yok.
Çünkü gerçek zenginlik;
parayla alınanlarda değil,
gönülle kurulan bağlardadır.