Karanlığa sürükleniş bu metnin ruhu, yıkımın tek taraflı olmadığını, aksine bir "iş birliği ve sessiz kalma" süreci olduğunu vurguluyor. İşte satır aralarındaki derin anlamlar:
1. "25 Yıllık Bağıran Ses": Uyarıcıların Yalnızlığı
Metin, bir "çığlık" ile başlıyor. Bu, toplumun bir kesiminin tehlikeyi çok önceden gördüğünü ancak sesinin yankısız kaldığını anlatır. 25 yıl vurgusu, bir neslin ömrünü bu mücadeleye adadığını ve gelinen noktada "Biz söylemiştik" demenin verdiği o ağır hüznü taşır.
2. İdeolojik Erozyon ve "Çakma Milliyetçilik"
Yazıda MHP ve benzeri yapılara yönelik "sözde" atfı, kavramların içinin boşaltılmasına bir eleştiridir. Bir ulus devletin kolonları olan "Milliyetçilik" ve "Cumhuriyetçilik", kendi özünden koparılıp bir siyasi ajandaya payanda yapıldığında; devlet, bağışıklık sistemini kaybeder. Metin, bu desteğin "her koşulda" verilmesini, Cumhuriyet’in koruyucu mekanizmalarının bizzat içeriden devre dışı bırakılması olarak yorumluyor.
3. "Nihat Genç" ve "Zifiri Karanlık": Gerçeğin Şahitliği
Nihat Genç isminin ve "Zifiri Karanlık" metaforunun kullanılması, entelektüel bir direnişi temsil eder. "Gerçeklerin mutlak gün ışığına çıkması" inancı, karanlığın ne kadar yoğun olursa olsun kalıcı olamayacağına dair bir teselli değil, bir tarihsel zorunluluk vurgusudur. Bu, izleyiciye umudu değil, adaleti vaat eden bir duruştur.
4. Kurucu İradeye İhanet Denklemi
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün "cepheden cepheye koşarak" kurduğu modern yapı ile bugünkü "çökme" eylemi arasında devasa bir tezat kuruluyor. Buradaki derin yorum şudur: İnşa etmek kan ve ter isterken, yıkmak sadece ahlaki bir çürüme gerektirir. Metin, Cumhuriyet'i bir "ganimet" gibi gören zihniyete işaret ediyor.
5. En Ağır Darbe: Muhalefetin Statükosu
Metnin en can alıcı ve derin noktası burasıdır: Sistematik İhmal. Cumhuriyet’e sadece iktidarın değil, ona karşı duruyormuş gibi yapan "çürümüş muhalefetin" de el birliğiyle çöktüğü tezi, halkın seçeneksiz bırakıldığını savunur. Bu, bir "danışıklı dövüş" eleştirisidir.
Ulus devletin karanlığa gömülmesi, sadece karanlığı getirenler yüzünden değil, mumu söndürenlere engel olmayan "sözde aydınlıkçılar" yüzünden gerçekleşmiştir.
Özetle Bu Yazı Şunu Söyler:
Bir kale, kapıları zorlandığı için değil; içerideki muhafızlar kaleyi teslim edenlerle aynı sofraya oturduğu için düşer. "Zifiri Karanlık", sadece bir ışık yokluğu değil, bir ihanetler toplamıdır.
Dile kolay, tam 25 yıl boyunca sesimiz çıktığı kadar bağırdık: "AKP ve onu var eden çağ dışı, çürümüş zihniyet; bu zihniyete her koşulda desteğini esirgemeyen MHP ve sözde milliyetçiler; Kemalist Devrimle kurulmuş bu Cumhuriyet’i ve bu Cumhuriyet’in asıl sahibi olan başı dik, onurlu Türk milletini zifiri bir kaosa sürüklüyor!" dedik.
Bu ağır tabloyu en çıplak haliyle anlatan, geçtiğimiz yıl aramızdan ayrılan Nihat Genç’in veda yazısıydı: Zifiri Karanlık. Gerçekler ne kadar derine gömülürse gömülsün, asla tamamen gizlenemez.
Gerçek, bu toprakların genetiğindedir; eninde sonunda, mutlak bir gün ışığına çıkacaktır. Özellikle de bu Cumhuriyet’in sönmeyen meşalesinde!
Unutmayın; dünyada eşi benzeri olmayan önderimiz, ebedi başkomutanımız Gazi Mustafa Kemal Atatürk; uykusuz gecelerle, cepheden cepheye koşarak, binbir imkansızlık içinde bu modern ve çağdaş Cumhuriyet’i inşa etti.
Peki, bugün bu yapıya kimler çöktü? Sadece dışarıdan gelenler mi?
Tabii ki hayır! 25 yıldır iktidarın karşısında siyaset yaptığını iddia eden, ancak tıpkı onlar gibi statükocu, tıpkı onlar gibi miadını doldurmuş sözde muhalefet partileriyle birlikte bu Cumhuriyet’e el birliğiyle çöktüler! Bir kale, dışarıdan dövüldüğü için değil; muhafızları, kaleyi kuşatanlarla aynı ihanet sofrasına oturduğu için düşer. Gözlerimizin içine baka baka, bu asırlık çınarı kurutmaya yeltendiler.
Ama bilinmelidir ki; zifiri karanlığın en koyu anı, şafağa en yakın olan andır. Biz buradayız, gerçekler burada ve Cumhuriyet’in aydınlık neferleri hâlâ ayakta!
Ali Berham ŞAHBUDAK Cumhuriyetçi Aydınlanma Partisi Kurucu Genel Başkanı