Bazı insanlar koltuğa oturunca büyüdüğünü sanır.
Oysa koltuk insanı büyütmez. Koltuk sadece insanın içindekini büyütür.
İçinde dürüstlük varsa dürüstlüğü büyütür.
İçinde korku varsa korkuyu büyütür.
İçinde yalan varsa…
İşte o zaman yalan dağ gibi büyür.
Bugün etrafa bakın.
Arkadan konuşan çok.
Yüzüne bakınca dost, arkan dönünce savcı kesilen çok.
Birinin arkasından konuşmak kolaydır.
İftira atmak daha da kolaydır.
Çünkü yalanın maliyeti ilk başta ucuzdur.
Gerçeğin maliyeti ise ağırdır.
Çünkü gerçek cesaret ister.
Ama unutulan bir şey var.
Yalan kısa mesafe koşucusudur.
Gerçek ise maraton koşar.
Başta hızlı gibi görünür yalan.
Gürültü yapar, ortalığı doldurur, insanları bir süre kandırır.
Ama zaman geçer.
İnsanlar bakar.
Sözlere değil, davranışlara bakar.
Ve o gün gelir.
Yalanın üstüne kurulan bütün hikâyeler birer birer çöker.
İşte o zaman koltuk da kurtarmaz insanı.
Unvan da kurtarmaz.
Makam da kurtarmaz.
Çünkü saygı, koltuktan gelmez.
Karakterden gelir.
Bugün birilerinin arkasından konuşarak, iftira atarak yol almaya çalışanlar şunu bilmeli:
İftira bir bumerangdır.
Atarsın.
Ama eninde sonunda döner…
Gelip seni vurur.
Ve o gün geldiğinde insanlar şunu söyler:
“Demek ki mesele koltuk değilmiş…
Mesele adam olmakmış.”