Penceremin önünde dalgalanırken sen,
Eskiden gururla bakardım sadece.
Şimdi ise yanımda Nilay var,
Elim elinde, gözlerimiz sende.
O daha küçük, anlamaz belki,
Ne demek şehit, ne demek vatan.
Ama bakışı duru, kalbi tertemiz,
Sanki seni tanır doğduğu andan.
Soruyor bazen: “Dede, bu bayrak niye kırmızı?”
Yutkunurum… kelimeler düğümlenir.
“Evladım” derim, “bu renk kolay değil,
Bu renk, nice yüreğin hikâyesidir.”
Parmağıyla ayı gösterir, yıldızı sayar,
Masum bir sevinçle gülümser.
Bilmez ki o küçük eller,
Bir milletin yarınını taşır.
Eskiden sana bakarken tarih görürdüm,
Savaşlar, zaferler, destanlar…
Şimdi sana Nilay’la bakınca,
Geleceği görüyorum, umutları, yarınlar.
Dilerim ki o büyürken gölgende,
Savaş değil, barış öğrensin.
Korku değil, güven bilsin,
Gözyaşı değil, sevinç biriktirsin.
Ey ay yıldızlı al bayrağım,
Benim ömrüm senden çok geçti belki.
Ama Nilay’ın ömrü seninle başlıyor,
İşte bu yüzden bakışım şimdi daha derin, daha farklı, daha sevgi dolu.
Bir gün ben olmayacağım yanında,
Ama o yine sana bakacak.
Belki beni hatırlayacak o an,
Belki de sadece içi huzurla dolacak.
İşte o gün anlarım ki,
Emanet yerini bulmuş.
Bir dede yüreğinden çıkan sevda,
Bir torun kalbine usulca konmuş.
Dalgalan sen göklerde nazlı nazlı,
Nilay’ın düşlerine değerek.
O seni sevsin benim sevdiğim gibi,
Ama gözyaşı değil, umut bilerek.
Çünkü artık sen benim için sadece bir bayrak değil,
Torunumun yarınlarına açılan gölgesin.