Bugün modern dünyanın hızı içinde savrulurken, durup nefes alacağımız bir liman arıyoruz.
Oysa o liman, yüzyıllar öncesinden bize seslenen yedi çift gözün ardında, "Yedi Ulu Ozan"ın dizelerinde saklı. Seyyid Nesîmî, Fuzûlî, Şah İsmail Hatâî, Yemînî, Virânî, Pir Sultan Abdal ve Kul Himmet; onlar sadece şair değil, birer gönül mimarıdır.
Derisinden Geçenler, Değerinden Vazgeçmeyenler
Görselin en başında Seyyid Nesîmî’yi görüyoruz. "Bende sığar iki cihân ben bu cihâna sığmazam" derken, insanın evrendeki sonsuz değerini haykırıyordu. İnancı uğruna derisi yüzülürken bile taviz vermeyen o dik duruş, bugünün "her şeye bir fiyat biçen" dünyasına verilmiş en büyük cevaptır.
Nesîmî bize şunu hatırlatır: Maddiyat geçicidir, aslolan insanın onuru ve içindeki ilahi özüdür.
Aşkın ve Direnişin Estetiği
Fuzûlî, acıyı ve aşkı birer olgunlaşma aracı olarak sunar bizlere. Onun kaleminde hüzün, bir karamsarlık değil, ruhun arınmasıdır. Hemen yanında Şah İsmail Hatâî ve Pir Sultan Abdal durur. Onlar, sözün sadece kağıtta kalmayacağını, adaletsizliğe karşı bir kalkan olabileceğini kanıtladılar. Pir Sultan’ın "Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan" nidası, bugün hala doğrunun yanında durma cesareti arayanlara rehberlik ediyor.
Anadolu’nun Ortak Vicdanı
Yemînî, Virânî ve Kul Himmet ile tamamlanan bu yedi isim, Anadolu Alevi-Bektaşi kültürünün temel direkleri olsa da, aslında tüm insanlığa hitap eden bir "evrensel vicdan" inşa ettiler.
Onların şiirlerinde;
- Hoşgörü,
- Adalet,
- İnsan sevgisi,
- Ve liyakat başköşededir.
Ezberlemek mi, Anlamak mı?
Yedi Ulu Ozan’ın resimlerini duvarlarımıza asmak yetmez. Onları anlamak; ötekileştirmeden sevebilmek, haksızlık karşısında dilsiz kalmamak ve her şeyden önemlisi "insan-ı kâmil" olma yolunda bir adım atmaktır.
Dijital gürültünün içinde kaybolduğunuzda, bu yedi bilgenin bir deyişine kulak verin. Göreceksiniz ki; asırlar geçse de kalbin dili hiç değişmemiş.