Hayat, çoğu zaman hızla akan bir nehir gibi… Günler birbirini kovalarken, koşuşturmanın içinde bazı değerleri fark etmeden geride bırakıyoruz. Oysa bizi ayakta tutan, içimizi ısıtan ve yaşama anlam katan en temel güç hep aynı yerde duruyor: Sevgi.
Sevdiğimiz insanların sevgisini hissetmek, sabah doğan güneş gibidir. Görmesek bile orada olduğunu biliriz; içimizi ısıtır, yolumuzu aydınlatır. Bir bakışta, bir sözde, bazen sessiz bir varlıkta kendini belli eder. İşte bu yüzden sevgi, sadece büyük cümlelerde değil, küçük anların içinde saklıdır.
Sevgi, insanın ruhunu besler. Yorgun düştüğümüzde yeniden ayağa kalkmamızı sağlar. Umudun azaldığı yerde bir ışık yakar. Bir çocuğun gülüşünde, bir dostun omzunda, bir annenin duasında karşımıza çıkar. Ne maddi bir karşılığı vardır ne de ölçülebilir; ama eksikliği en derin boşluğu yaratır.
Bugün dünya, belki de her zamankinden daha fazla sevgiye ihtiyaç duyuyor. Tahammülsüzlük, yalnızlık ve kırgınlıklar arasında kaybolurken, sevginin birleştirici gücünü unutuyoruz. Oysa sevgi, en büyük onarıcıdır. İnsanları, toplumları ve hatta dünyayı iyileştirebilecek tek gerçek güçtür.
Bu yüzden sevgi güneşimizi korumak zorundayız. Kırgınlıklarla gölgelenmesine, bencillikle solmasına izin vermemeliyiz. Biraz daha anlayış, biraz daha empati ve içten bir tebessümle çoğaltabiliriz onu. Çünkü sevgi paylaştıkça azalmaz; aksine büyür, güçlenir.
Belki de hayatın sırrı burada saklıdır: Sevgiyi hissetmek, yaşatmak ve hiç solmasına izin vermemek.