19 Nisan’da Bulgaristan bir kez daha sandığa gidiyor.
Ama bu seçim, sadece bir hükümet kurma meselesi değil.
Bu seçim, özellikle Bulgaristan Türkleri için çok daha derin bir sorunun eşiğinde duruyor:
Biz kimiz?
Ve bizi kim temsil ediyor?
Bir Oy’dan Fazlası
Her seçimde aynı cümle kurulur:
“Oyunu ver, görevini yap.”
Ama mesele gerçekten bu kadar basit mi?
Eğer bir toplum, kime ve neden oy verdiğini sorgulamıyorsa…
Sandık, sadece bir ritüele dönüşür.
Bugün Bulgaristan’daki Türkler için mesele sadece oy vermek değil.
Mesele, verdikleri oyun kendi kimliklerini yansıtıp yansıtmadığıdır.
“Türk Partisi” Gerçekten Türk mü?
Yıllardır bir alışkanlık var:
Türkler, “Türk partisine” oy verir.
Ama bugün durup sormak gerekiyor:
Bir partinin adı Türk olabilir…
Ama ruhu hâlâ Türk mü?
Eğer o yapının başında Türk olmayan biri varsa,
eğer o yapı artık topluluğun duygusunu taşımıyorsa…
O zaman mesele isim değil, temsil meselesidir.
Alışkanlık mı, Mecburiyet mi?
Peki neden hâlâ aynı adres?
Bu sorunun cevabı kolay değil.
- Geçmişten gelen bağlılık…
- Alternatifsizlik hissi…
- “Başka kim var ki?” düşüncesi…
Ama en tehlikelisi şu:
Alışmak
Çünkü insan alıştığında sorgulamayı bırakır.
Sorgulama bittiğinde ise kimlik zayıflamaya başlar.
Bölünen Sesler, Zayıflayan Güç
Bugün Bulgaristan Türkleri sadece dışarıdan değil, içeriden de bölünüyor.
Farklı yapılar, farklı yönelimler, farklı tercihler…
Ama birlik zayıfladığında ne olur?
Temsil gücü azalır
Ses dağılır
Etki küçülür
Ve en sonunda, güçlü bir topluluk…
parçalanmış bir kalabalığa dönüşür.
“Biz Kimi Temsil Ediyoruz?”
Asıl soru burada başlıyor:
Biz kimi temsil ediyoruz?
Bir partiyi mi?
Bir geleneği mi?
Yoksa gerçekten kendimizi mi?
Eğer oy verdiğimiz yer, bizi yansıtmıyorsa…
O zaman biz neredeyiz?
“Biz Gerçekten Kimiz?”
Belki de en ağır soru bu.
Biz gerçekten kimiz?
Bu sorunun cevabı sandıkta değil.
Hayatın içinde:
- Hangi dili konuştuğumuzda
- Hangi kültürü yaşattığımızda
- Hangi değerlere sahip çıktığımızda
Kimlik, oy pusulasında değil;
insanın duruşunda yazılır.
Unutulan Mirasın Gölgesinde
Ve şimdi daha derin bir yüzleşme:
Ne oldu o insanlara?
İlk Türk Öğretmenler Birliği’ni kuranlara…
İlk Nüvvab okulunu açanlara…
Turan derneklerini kuranlara…
Bulgaristan 1929’da ilk millî kongreyi yapanlara…
Onlar “biz varız” dedi.
Onlar kimlik inşa etti.
Peki biz bugün ne diyoruz?
Sadece oy mu veriyoruz…
Yoksa bir şeyleri gerçekten temsil ediyor muyuz?
Sandık Bir Araçtır
19 Nisan’da herkes oy verecek.
Ama asıl mesele şu:
Nereye oy verdiğin değil, neden verdiğin
Eğer bilinç varsa, seçim vardır.
Eğer bilinç yoksa, sadece alışkanlık vardır.
Son Soru
Sandığa gitmeden önce herkes kendine şunu sormalı:
“Ben kimi temsil ediyorum?”
“Ve ben gerçekten kimim?”
Eğer bu soruların cevabı yoksa…
Verilen oy sadece bir işaret olur.
Ama eğer cevap varsa…
İşte o zaman sandık,
gerçek anlamını bulur.