Ne Yediğinizi Değil, Sofranızı Paylaşmayı Deneseniz
Ramazan gelince sofralar büyüyor…
Masalar uzuyor, tabaklar çoğalıyor, menüler zenginleşiyor. Sosyal medya ise adeta bir “iftar vitrini”ne dönüşüyor. Kimin masası daha şatafatlı, kimin tatlısı daha gösterişli, kimin sunumu daha estetik…
Ama kimse şunu sormuyor:
O sofrada kaç kişilik yer var?
Eskiden iftar demek, komşuya bir tabak götürmek demekti. Kapı çalmak, “Buyurun birlikte açalım orucumuzu” demekti. Mahallede kimin evinde ışık yanmıyorsa bilinirdi; bir tabak çorba, bir pide sessizce bırakılırdı kapıya. Şimdi ise ışığı en parlak olan sofralar daha çok konuşuluyor.
Oysa Ramazan; gösteriş ayı değil, paylaşma ayıdır.
Tok olanın açın halini anlaması, var olanın olmayanı hatırlaması için bir fırsattır.
Bugün birçoğumuz ne yediğimizi anlatmaya hevesliyiz ama kiminle yediğimizi konuşmuyoruz. Oysa sofranın bereketi, üzerindeki çeşit sayısıyla değil; etrafındaki gönül sayısıyla ölçülür.
Bir düşünün…
Aynı mahallede, aynı şehirde; belki aynı sokakta bir çocuk iftarı sadece su ve ekmekle açıyor. Bir anne, mutfağında yokluğu gizlemeye çalışıyor. Bir baba, “Canım çekmedi” diyerek payını çocuğuna bırakıyor.
Gösterişli paylaşımlar, o sofralara ulaşmıyor.
Ramazan’ın ruhu; süslü tabaklarda değil, sade ama samimi sofralarda saklıdır. Bir tabak çorbayı ikiye bölmek, lüks bir menüyü sergilemekten daha kıymetlidir.
Belki de bu Ramazan’da bir değişiklik yapmalıyız.
Ne yediğimizi değil, kiminle paylaştığımızı konuşmalıyız.
Soframızda bir sandalye fazla koymalıyız.
Komşuyu, akrabayı, yalnız yaşayan yaşlıyı hatırlamalıyız.
Yetim başı okşamayı, ihtiyaç sahibine sessizce destek olmayı yeniden öğrenmeliyiz.
Çünkü paylaşılmayan nimet, bereketini kaybeder.
Unutmayalım…
Ramazan, mideyi değil; kalbi terbiye eder.
Ve en güzel iftar, bir başkasının duasında yer bulandır.
Bu akşam sofraya oturduğunuzda bir kez daha düşünün:
Ne yediniz değil…
Kiminle paylaştınız?
Selam ve dua ile
Tanrı Türk'ü Korusun ve Yüceltsin