Bu ülkede bir süredir sessiz bir cenaze kaldırılıyor. Ne sela var ne kalabalık. Kimse siyah giymiyor çünkü herkes zaten yas içinde. Ölen biri değil; bir sınıf. Adı orta sınıf.
Bir zamanlar ay sonunu hesaplayarak ama umutla yaşayanlar vardı. Çocuğunu dershaneye gönderebilen, yılda bir kez de olsa tatil hayali kurabilen insanlar… Şimdi o hayaller taksitlere bölündü, ertelendi, sonra tamamen rafa kalktı.
Orta sınıf ne zengindi ne yoksul. Ama dengeliydi. Şimdi o denge bozuldu. Yukarı çıkamadı, aşağıya itildi. En tehlikelisi de bu zaten: Sessizce fakirleşmek. Kimse fark etmiyor, kimse konuşmuyor.
Maaşlar kâğıt üzerinde artıyor ama hayat daha hızlı koşuyor. Kiralar zıplıyor, faturalar kabarıyor, market etiketleri her sabah yeniden yazılıyor. Orta sınıfın geliri artarken itibarı azalıyor, güvencesi yok oluyor.
Bu ülkede artık “orta halli” olmak bir statü değil, bir yük. Çünkü devletten yardım almak için fazla zengin, rahat yaşamak için fazla fakirsin. Arada kalmışlık tam da burası.
Kimse bu cenazeye çelenk göndermiyor. Çünkü herkes kendi payına düşen tabutu taşımakla meşgul. Orta sınıf sessizce toprağa veriliyor, ardından sadece borçlar kalıyor.
Bu sessizlik tehlikelidir. Çünkü orta sınıf yoksa denge yoktur. Denge yoksa adalet de yoktur. Ve bu ülkede en hızlı yok olan şey, ne yazık ki denge oluyor.