“Müminler ancak kardeştir.”
Bu cümleyi bilmeyen yok. Duymayan yok. Hatta sevmeyen de yok. Peki ya yaşayan?
Bugün en çok tekrar edilen ama en az hissedilen hakikatlerden biriyle karşı karşıyayız. Kardeşlik dilde var, sloganda var, sosyal medyada var… Ama hayatta? İşte orada derin bir boşluk var. İnsanın içini rahatsız eden o soruyu sormaktan kaçamayız:
Aynı kıbleye dönenler, gerçekten birbirini kardeş biliyor mu?
KARDEŞLİK SÖZDE Mİ KALDI?
Birbirimize “kardeşim” diyoruz. Ama aynı zamanda birbirimizi kıskanıyoruz.
Yan yana saf tutuyoruz, ama ticarette birbirimizi aldatıyoruz.
Aynı peygamberin ümmeti olduğumuzu söylüyoruz, ama küçük çıkarlar için birbirimizi gözden çıkarıyoruz.
Bu nasıl kardeşlik?
Kardeşlik, sadece aynı kelimeleri kullanmak değildir.
Kardeşlik, zor zamanda belli olur.
Birinin hakkı yenirken susuyorsan…
Birinin itibarı zedelenirken seyrediyorsan…
Birinin derdi seni rahatsız etmiyorsa…
O zaman ortada kardeşlik değil, sadece alışkanlık vardır.
AYNI DİN, FARKLI KALPLER
Bugün Müslümanların en büyük krizi inanç değil, ahlaktır.
İbadet var, ama merhamet eksik.
Görünüş var, ama samimiyet zayıf.
İnsanlar birbirinin namazına bakıyor, ama adaletine bakmıyor.
Kılık kıyafetine bakıyor, ama kalbine bakmıyor.
Sözlerine bakıyor, ama davranışlarına bakmıyor.
Oysa kardeşliği ayakta tutan şey şekil değil, ahlaktır.
Bir toplum düşünün:
Kimse kimseye güvenemiyor.
Emanet veremiyor.
Borç veremiyor.
Sırrını paylaşamıyor.
Böyle bir yerde kardeşlikten söz etmek, hakikati süslemekten başka bir şey değildir.
KARDEŞLİK SADECE “BİZDEN OLANLAR” MI?
En tehlikeli yanılgılardan biri şu:
Kardeşliği sadece kendimize benzeyenlere ayırmak.
Bizim gibi düşünenler kardeş,
geri kalanlar mesafeli…
Oysa gerçek kardeşlik, konfor alanını kırar.
Aynı fikirde olmadığın insanla da adil olabilmektir.
Sevmediğin kişiye de haksızlık yapmamaktır.
Kırıldığın birine rağmen bağı koparmamaktır.
Kardeşlik; taraf tutmak değil, hak tutmaktır.
SORUN DİNDE DEĞİL, BİZDE
Acı ama gerçek:
Sorun İslam’da değil. Sorun bizde.
Çünkü kardeşlik fedakârlık ister, biz rahatlığı seviyoruz.
Tevazu ister, biz üstün görünmek istiyoruz.
Adalet ister, biz kendimize ayrı ölçü uyguluyoruz.
Sabır ister, biz çabuk vazgeçiyoruz.
“Müslümanım” demek kolay.
“Mümince yaşamak” zor.
Kimlik ilan edilir.
Ahlak ispat edilir.
MÜSLÜMAN KENDİNE GEL
Bu bir başkasına değil, hepimize çağrıdır.
Önce kendimize bakalım:
En son ne zaman bir kardeşimizin yükünü hafiflettik?
Ne zaman haksızlığa karşı onun yanında durduk?
Ne zaman egomuzu susturup affettik?
Kardeşlik büyük sözlerle değil, küçük ama gerçek davranışlarla kurulur.
Evde başlar.
Sokakta devam eder.
İş yerinde sınanır.
Toplumda görünür hale gelir.
Eğer en yakınımıza merhametimiz yoksa,
en uzağa kurduğumuz kardeşlik cümleleri sadece gürültüdür.
“Müminler kardeştir” bir tespit değil, bir sorumluluktur.
Bir övgü değil, bir çağrıdır.
Bugün bu çağrıya ne kadar cevap verdiğimizi dürüstçe sorgulamazsak,
yarın söyleyecek sözümüz de kalmaz.
Çünkü gerçek şu:
Kardeşlik dilde değil, kalpte yaşanır.
Ve kalpte yoksa, hiçbir yerde yoktur.