“Kalp en güzel aynadır” deriz çoğu zaman.
Ama o aynaya gerçekten bakıyor muyuz, yoksa sadece görmek istediğimiz yansımayı mı seçiyoruz?
İnsan, kelimelerin arkasına saklanabileceğini sanır. Yazdıklarıyla kendini temize çıkarabileceğini, sustuklarıyla masum kalabileceğini düşünür.
Oysa kalp susmaz. Kalp, yapılan her hareketin altına imza atar.
Ne yaparsanız…
Ne yazarsanız…
Ne düşünürseniz…
Ne paylaşırsanız…
Hepsi yüreğinizin yansımasıdır.
Birine verdiğiniz cevapta ses tonunuzdan önce kalbinizin tonu duyulur.
Sosyal medyada kurduğunuz bir cümlede parmaklarınızdan önce niyetiniz görünür.
Çünkü kalp, insanın içindeki gerçeği saklamaz; sadece zamanını bekler.
Bazen iyilik yaparız ama görülmek isteriz. Bazen susarız ama aslında cesaret edemeyiz. Bazen eleştiririz ama içimizde kırgınlık vardır.
İşte o anlarda kalp aynaya dönüşür.
Ve bize sadece güzelliğimizi değil, gölgemizi de gösterir.
Toplum dediğimiz şey, birbirine bakan kalplerden oluşur. Eğer içimizde merhamet çoğalırsa sokaklar yumuşar. Eğer öfke büyürse en küçük meseleler bile yangına dönüşür.
Çünkü dünya, kalplerimizin toplamıdır.
Aynaya baktığınızda gördüğünüz yüz sizi rahatsız ediyorsa aynayı suçlayamazsınız. Kalp de böyledir. İçinizde ne büyüttüyseniz, hayatınıza o taşar. Sevgi ektiyseniz huzur biçersiniz. Kırgınlık biriktirdiyseniz yalnızlık çoğalır.
Belki de en büyük cesaret, kalbin aynasında kendine dürüst bakabilmektir.
Bir özrü geciktirmemek, bir teşekkürden kaçmamak, bir iyiliği ertelememek…
Çünkü kalp en güzel aynadır.
Ama aynı zamanda en dürüst olanıdır.
Ve insan, en çok kendi kalbinin karşısında sınanır.