İnsan olmak, sadece doğmakla gerçekleşen bir durum değildir. İnsan olmak, bir sorumluluktur.
Bugün dünyaya baktığımızda büyük bir çelişki görüyoruz. İnsanlık gelişmiş gibi görünüyor; teknoloji ilerlemiş, imkanlar artmış… Ama insanın kendisi aynı ölçüde gelişmemiştir.
Bilgi arttı ama bilgelik azaldı.
Güç arttı ama merhamet azaldı.
İmkanlar çoğaldı ama anlam kayboldu.
Çünkü insan, kendisine verilen en büyük görevi unuttu:
İnsan gibi yaşamak.
İnsan;
düşünebilen,
sorgulayabilen,
doğru ile yanlışı ayırt edebilen
bir varlıktır.
Ama bu özellikler kullanılmadığında, insan diğer varlıklardan üstün değil; tam aksine daha tehlikeli hale gelir.
Bugün yaşanan sorunların çoğu bundan kaynaklanıyor. İnsan, sahip olduğu gücü doğru kullanmadığında:
zulüm artar,
adalet kaybolur,
güven yok olur.
Oysa insanın görevi yıkmak değil, inşa etmektir.
Kendini, çevresini, toplumu…
İnsan olmak demek:
dürüst olmak,
adil olmak,
merhametli olmak,
sorumluluk almak demektir.
Ama günümüzde birçok insan bu değerleri “zayıflık” olarak görüyor. Oysa gerçek güç, başkalarına zarar vermek değil; doğru kalabilmektir.
En zor şey iyi insan olmaktır. Çünkü iyi olmak; sabır ister, irade ister, karakter ister.
Ama aynı zamanda en değerli şey de budur.
İnsan, değerleriyle insandır.
Değerlerini kaybettiği an, kendini de kaybeder.
Bu yüzden herkesin kendine sorması gereken basit ama derin bir soru var:
“Ben nasıl bir insanım?”
Bu soru rahatsız edebilir. Ama cevabı, hayatın yönünü belirler.
Eğer insan:
kendini tanır,
hatalarını görür,
kendini geliştirmeye çalışırsa
gerçek anlamda yaşamaya başlar.
Ama bunu yapmazsa, sadece zaman geçirir.
Hayat kısa. Ama anlamlı yaşandığında değerlidir.
Sonuç olarak şunu unutmamak gerekir:
İnsan olmak bir ayrıcalık değil, bir sorumluluktur.
Ve bu sorumluluğu yerine getirenler, gerçekten yaşamış sayılır.