Günlük koşturmacanın içinde bazen öyle bir an gelir ki, hayatın tüm yükü omuzlarımıza binmiş gibi hissederiz. Bir aksilik, beklenen bir haberin olumsuz gelişi ya da en güvendiğimiz yerden gelen o darbe... O an önümüzde iki ana yol açılır: Ya o darbenin altında ezilip kendimize acıyacağız ya da o darbeyi bizi şekillendiren bir çekiç darbesi olarak görüp yola devam edeceğiz.
Duyguların Tuzağına Düşmek
İnsanız; başımıza gelen kötü olaylar karşısında durup üzülmek, sarsılmak en doğal hakkımız. Ancak bu süreç, bir yas tutma evresinden çıkıp "kendine yazık etme" sarmalına dönüştüğünde tehlike çanları çalmaya başlar. Kendi yaralarımızı bir kimlik gibi üzerimizde taşımaya başladığımızda, aslında geçmişin hapsine kendi rızamızla giriyoruz demektir. Sürekli "Neden ben?" diye sormak, bizi olduğumuz yere çiviler ve hayatın akışından koparır.
Acıyı Bilgiye Dönüştürme Sanatı
Oysa madalyonun diğer yüzü, çok daha davetkar ve özgürleştiricidir: Öğrenmek. Bilgelik, sadece kitaplardan değil, en çok da hayatın o sert virajlarından devşirilir. Yaşadığımız her zorluk aslında içinde gizli bir mesaj barındırır.
* Hüsranlar, sınırlarımızı hatırlatır.
* Hatalar, daha doğru bir yöntemin kapısını aralar.
* Zorluklar, içimizdeki gizli direnci keşfetmemizi sağlar.
Acıyı bir "yol sonu" değil de bir "okul" olarak gördüğümüzde, her yenilgi aslında bir mezuniyete dönüşür.
Sonuç: Yol Seni Bekler
Hayat, biz o köşede oturup ağlarken durmuyor. Zaman akıyor, mevsimler değişiyor ve fırsatlar birer birer geçip gidiyor. Elbette yorulacağız, elbette bazen nefesimiz kesilecek. Ancak asıl mesele, o duraklarda ne kadar kalacağımızdır.
Kendinize acımak sizi sadece olduğunuz yerde tutar; oysa yaşadıklarınızdan ders çıkarıp ayağa kalkmak sizi menzilinize ulaştırır. Bugün bir seçim yapın: Kendi hikayenizin kurbanı mı olacaksınız, yoksa her fırtınadan daha bilge bir kaptan olarak çıkan kahramanı mı?
Unutmayın; su aktıkça temizlenir, insan yürüdükçe iyileşir.