Ben de öğrendim ki…
Hayat bazen insana çok ağır geliyor.
Omuzların düşmek istiyor, dizlerin çözülmek istiyor.
Ama yine de yolun ortasında kalmana izin vermiyor.
Çünkü hayat, durmayı değil, bir şekilde devam etmeyi dayatıyor.
Öğrendim ki…
Yan gel yatmak bir dinlenme değil,
Çoğu zaman vazgeçmenin en sessiz adıdır.
İnsan dinlendiğini sanıyor,
Oysa aslında hayattan yavaş yavaş çekiliyor.
Öğrendim ki…
İnsan aklıyla yürüdüğünü sanır,
Ama çoğu adımı kalbi attırır.
Aklın görevi ise,
Kalbin dağıldığı yerde
Onu toparlamaktır.
Kalp savrulur, akıl toplar.
Kalp yorulur, akıl yön verir.
Öğrendim ki…
En çok yorulanlar, en çok düşünenler değil,
En çok hissedenler oluyor.
Çünkü hissetmek, insanı hayata en çok bağlayan şey,
Ama aynı zamanda en çok yoran şey.
Öğrendim ki…
Hayat kimseye torpil geçmiyor.
Ama bazen sadece şunu söylüyor:
“Dayanabildiğin kadar insansın.”
Ve bu cümle, insanın bütün gücünü ortaya çıkarıyor.
Öğrendim ki…
Güçlü olmak ağlamamak değil,
Ağladıktan sonra yine yürüyebilmektir.
Ayağa kalkabilmek, insanın gerçek gücüdür.
Öğrendim ki…
Her şeyden kaçabilirsin,
Ama kendinden kaçamıyorsun.
Bu yüzden aklınla barışmazsan,
Kalbin daha çok yoruluyor.
Ve sonunda şunu da öğrendim:
Hayat yan gel yat yeri değil.
Ama sürekli dimdik durma yeri de değil.
Bazen durup nefes alman,
Bazen de kırık kalbinle yola devam etmen gerekiyor.
Çünkü hayat,
Acıyı da sevgiyi de
Aynı elde tutmayı öğrenenlere
Kendini yavaş yavaş açıyor.
Günaydın hayat.
Bugün de, eksiklerimle, yorgunluğumla, ama niyetimle yürümeye hazırım