Gerçek sevgi nedir?
Belki de bu sorunun cevabı, eski zamanların sessizliğinde saklıdır.
Sevginin ilan edilmediği, sergilenmediği, sadece yaşandığı günlerde…
Eskiden sevgi iki kişinin bildiği bir sırdı.
İki kalbin birbirini uzaktan bile hissedebildiği bir bağdı.
Göz göze gelindiğinde suskunluğun konuştuğu, kelimelerin fazlalık olduğu bir hâldi.
Bir mektubun günlerce beklenmesi vardı.
Zarfın kokusunu içine çekmek…
Mürekkebin satır aralarında gizlenmiş “özledim” kelimesini defalarca okumak…
Özlemek vardı. Hem de derinden.
Hasret, sevginin kanıtıydı.
Sevgi saklıydı ama eksik değildi.
Gösterişsizdi ama güçlüydü.
Bugün ise sosyal medya çalkalanıyor.
Fotoğraflar, güller, sürprizler, hediyeler…
Sevgi artık iki kalp arasında değil, ekranlar arasında dolaşıyor.
Oysa gerçek sevgi; paylaşılmadığında değil, gösterilme ihtiyacı duymadığında büyür.
Çünkü sevgi ispat değil, his işidir.
Birlikte çekilen onlarca fotoğraf, gözlerin içine bir kez bakmanın yerini tutar mı?
Pahalı bir hediye, içten söylenmiş bir “iyi ki varsın” kadar değerli olabilir mi?
Belki sorun Sevgililer Günü’nde değil;
Sevgiyi bir güne sığdırma alışkanlığımızda.
Sevginin günü olmaz.
Sevgi takvime bağlıysa, duygudan çok ritüele dönüşür.
Oysa gerçek sevgi her gün küçük bir iyilikte, bir sabırda, bir anlayışta saklıdır.
Gerçek sevgi;
Göze bakabilmektir.
Bekleyebilmektir.
Özleyebilmektir.
Susarak da anlaşabilmektir.
Ve belki de en önemlisi,
Sevdiğini kalabalıklara değil, kalbine anlatabilmektir.
Bu yüzden 14 Şubat’ta değil,
Yılın her gününde sevenlerden olunuz.
Çünkü gerçek sevgi,
Gizliyken büyüyen bir sırdır.