Bir zamanlar sokaklar çocuk sesleriyle yankılanırdı.
Kahkahalar karışırdı top sesine, ip atlamaya, seksek çizgilerine.
Bir plastik top, bir tahta araba, bir gazoz kapağı…
Hepsi oyundu, hepsi mutluluktu.
Mahallenin her sokağında bir “arkadaş” vardı.
Kan bağı gerekmezdi, çünkü kalp bağı yeterdi.
Akşam ezanı, oyunun son düdüğüydü.
Anneler seslenir, çocuklar koşa koşa eve dönerdi.
Kirliydik ama tertemizdik.
Yorgunduk ama neşeliydik.
Çünkü sokak bizim dünyamızdı.
Şimdi çocuklar evde…
Tablet başında, kulaklıkla, yalnız başına…
Oyunlar dijital, kahkahalar sessiz.
Göz göze gelmeyen, diz dize oturmayan çocuklar büyüyor.
Ve biz bu yalnızlığa “gelişim” diyoruz.
Parklar var ama çocuklar yok.
Çocuklar var ama gözlerinde ışıltı yok.
Çünkü paylaşmayı bilmeyen ekranlar,
onlara oyun değil, duvar öğretiyor.
Oysa biz çamurla oynamaktan hasta olmadık,
sevgisizlikten hasta olmaya başladık.
Eskiden sokaklar çocukların gülüşüyle yeşerirdi,
şimdi apartmanlar sessizlikle çürüyüp gidiyor.