Balkanlar denince akla hep Osmanlı gelir. Oysa bu toprakların bağrında atan Türk kalbi, 1389’dan çok daha önce, Tuna’nın sularıyla bu coğrafyaya karışmıştı. Bizler; Hunların soluğunu, Peçeneklerin rüzgarını, Kuman-Kıpçak boylarının cesaretini genlerinde taşıyan bir halkız. Biz, bu coğrafyaya sonradan eklemlenmiş bir yama değil, bu toprağın kendi öz dokusuyuz.
"Sonradan Gelen" Yanılgısı ve Kadim Kökler
Bugün kimliğimiz tanımlanırken yapılan en büyük hata, bizi "geçici bir topluluk" gibi görmektir. Oysa biz burada doğduk, burada kök saldık. İsimlerimizi söküp almaya çalıştılar ama dilimizi sökemediler. Bizim Türkçemiz bir "şive" değil; yüzyıllardır bu dağlarda, bu ovalarda yankılanan Türk dünyasının yaşayan en doğal hafızasıdır.
Sokağa çıkarken pantolonumuzu, eteğimizi giyip modern dünyaya karışıyoruz; ama eve girdiğimizde şalvarımızın ve geleneğimizin sıcaklığına sığınıyoruz. Bu bir çelişki değil, asimilasyona karşı geliştirilmiş en zarif ve en güçlü kalkandır.
Dilimiz Onurumuz, Resmi Dil Anahtarımızdır
Bize bazen "başkalaştınız" diyenler oluyor.
Oysa biz sadece yaşadığımız toprağın gerçeklerine uyum sağlıyoruz. Bizler Türkçe’yi her şeyden önce en iyi bilenleriz. Ancak yaşadığımız ülkenin resmi dilini de en iyi şekilde öğrenmek zorundayız.
Şunu sormak gerekir: Bu dili bilmezsek mahkemede hakkımızı nasıl savunuruz? Mecliste sesimizi nasıl duyururuz?
Bürokrasinin labirentlerinde derdimizi nasıl anlatırız? Bulgarca bilmek bizim için bir "kimlik kaybı" değil, aksine anayasal haklarımızı talep etmek için elimizdeki en güçlü anahtardır. Biz, dili bildiği kadar hür olan, çift dilli ve çift kültürlü olmanın zekasını taşıyan bir halkız.
Savrulmaya Değil, Kenetlenmeye İhtiyacımız Var
En büyük yaramız, kendi içimizdeki bölünmüşlüktür.
Herkes bizi bir tarafa çekiyor, kendi doğrularını dayatıyor. Biz savruldukça, çocuklarımız o büyük baskının altında Türkçeden uzaklaşıyor.
Oysa bizim ihtiyacımız olan şey, kimliğimizin dışarıdan verilen tanımlarla değil, kendi iç sesimizle belirlenmesidir.
Keşke o büyük göçler olmasaydı...
Keşke on binlerce insanımız topraklarını terk etmek zorunda kalmasaydı.
Bugün Balkanlar'ın kalbinde sarsılmaz bir Türk lobisi olacaktık. Ama kalanlar olarak görevimiz belli: Köklerimize sıkı sıkı sarılmak.
Sonuç Olarak
Biz ne oradan kopuğuz ne de buraya ait değiliz.
Biz tam olarak burasıyız! Bizim Türklüğümüz ne eksik ne de yarımdır.
Biz; Hunlardan Osmanlı’ya, şalvardan modern hayata kadar uzanan, yüzyılların içinden süzülüp gelen bir bütünüz.
Unutmayın; ağaç dalıyla gürler ama köküyle yaşar. Biz bu toprakların asli Türk halkıyız ve bin yıldır buradayız!