Bugün, 20 Ocak 2026 Salı
Bir pantolon düşün, dizinde annemin el emeğiyle dikilmiş bir yama var…
Ama o yamanın altında ezilmezdim, utanmazdım.
Çünkü o yama, hem fakirliğin hem de şefkatin nişanıydı.
Ayakkabım delinmişti belki ama sokaklar dosttu bana.
Kimseden utanmazdım çünkü herkes bendendi.
Kimse kimseyi ayakkabısından, çantasından, montundan yargılamazdı.
Çünkü kıyafetlerimiz eskiydi ama gönüllerimiz yeniydi.
Bugün aynı yamayı giysen…
Alay konusu olursun, küçümsenirsin, dışlanırsın.
Çünkü artık insan kalbi değil, markasıyla değer görüyor.
Yama artık utanılacak bir şey oldu,
Oysa o yama, bir annenin yokluktan utanmayan duasıydı.
Çocukken yoksulduk ama merhametliydik.
O günlerde kalpler yırtılsa da dikilirdi.
Kırılanlar barışır, küsenler sarılırdı.
Şimdi ne oldu bize?
Dizimizde yama yok ama kalbimiz paramparça.
Yamalı pantolonlarımız vardı ama utanmıyorduk.
Çünkü en büyük değer, tertemiz kalbimizdi.
Ve o kalpte kibir yoktu, riya yoktu, gösteriş yoktu.
Sadece sevgi, saygı ve insana insan gibi bakmak vardı.
O yüzden ey insan…
Bugün üzerindeki kıyafet pahalı olabilir ama
yüreğin yırtıksa, kimse fark etmez seni.
