Bugün, 23 Şubat 2026 Pazartesi
Günümüz dünyasında insanın en büyük yanılgısı, içindeki o bitmek bilmeyen boşluğu "dışarıdan" doldurabileceğine inanmasıdır. Sabahın ilk ışıklarıyla başlayan o büyük yarış; daha lüks bir ev, daha sarsılmaz bir makam ve bitmek bilmeyen bir takdir edilme arzusu üzerine kurulu. Peki, bu amansız "daha fazlası" telaşı bize ne kazandırıyor, bizden ne götürüyor?
Gücün Gölgesindeki Sahte Kalabalıklar
Dikkat ettiniz mi? Dünyaya, mülke ve statüye sıkı sıkıya bağlı olanların etrafı her zaman kalabalıktır. Ancak bu kalabalık, kişinin özüne değil, sahip olduğu "etiketlere" aşıktır. Bir çıkar senfonisi eşliğinde dönen bu çarkta; sevgi, yerini menfaate; dostluk ise yerini stratejiye bırakır.
Trajedi tam da burada başlar: Kişi, etrafındaki bu gürültülü ilgiyi gerçek bir aidiyet zanneder. Oysa bu sadece bir yansımadır. Gün gelip de o güç elden kaydığında, o parıltılı kalabalığın nasıl bir sis bulutu gibi dağıldığını izlemek, dünyanın en eski ve en acı dersidir. Gerçek yalnızlık, etrafınızda kimsenin olmaması değil; binlerce kişinin arasında sadece "kartvizitinizle" var olmanızdır.
Sahip miyiz, Emanetçi mi?
Modern insan, sahip olduğu nesnelerin efendisi olduğunu sanırken, aslında her geçen gün onların bekçisine dönüşüyor. Biriktirdiğimiz her eşya, hırsla bağlandığımız her mevki, ruhumuza eklenen yeni bir ağırlıktır. Oysa hayatı bir "amaç" değil, bir "tecrübe alanı" olarak görenler için manzara çok daha berraktır. Onlar dünyayı bir durak, imkanları ise bir araç olarak görürler.
Çünkü bilirler ki; bir insanın arkasından söylenen "çok zengindi" ifadesi sadece bir istatistiktir.
Ancak "çok adildi" veya "merhametliydi" denmesi, zamana atılmış silinmez bir imzadır. Madde çürür, makam devredilir, alkışlar diner; geriye sadece bir başka kalbe dokunmanın yarattığı o sessiz ama derin huzur kalır.
Kalıcı Bir İz Bırakmak
Hayat, hırsla tüketilecek bir meta değil, anlamla yaşanacak bir emanettir. Bugün vitrinlerimizi süslemek için harcadığımız mesainin yarısını, gönül hanemizi ferahlatmak için harcasak, yalnızlık bir korku olmaktan çıkıp bir bilgelik limanına dönüşür.
Unutmayalım; dünya gelip geçicidir, fakat güzel bir kalbin bıraktığı iz kadimdir. Bugün kendimize şu soruyu sormanın vaktidir: Elimizdekilerle mi anılacağız, yoksa içimizdekilerle mi?
