Bugün, 4 Mart 2026 Çarşamba
BAL-GÖÇ hiçbir zaman sadece bir dernek olmadı.
En azından bizler için.
O isim; sınır kapılarında bekleyen çocukları,
bir bavula sığdırılan hayatları,
arkada bırakılan evleri, mezarları ve dilleri temsil ediyordu.
Bu yüzden bugün yaşananlar basit bir seçim tartışması değildir.
Bugün yaşanan, bir hafızanın incinmesidir.
Kendini “tüm Balkanları temsil eden” bir yapı olarak tanımlayan BAL-GÖÇ, son genel kurul süreciyle birlikte bu iddianın ne kadar boşaltıldığını kendi eliyle ortaya koymuştur. Çünkü temsil, yalnızca konuşmakla değil; duymakla, tanımakla ve saygı göstermekle mümkündür.
Bugün gelinen noktada ortada yalnızca usulsüzlük iddiaları yoktur.
Ortada çok daha ağır bir mesele vardır: Temsilin, ahlakın ve demokratik kültürün çöküşü.
Düşünün;
Bu kongrede derneğin kurucularından biri içeri alınmıyor.
Yetmiyor, bir de aidat soruluyor.
Bu bir prosedür değildir.
Bu, utançtır.
Bir yapının kurucu iradesine bu muamele reva görülüyorsa,
yarın sıradan bir üyeye ne yapılabileceğini tahmin etmek zor değildir.
Dernekleri ayakta tutan şey yönetmelikler değil; vefadır, hafızadır, saygıdır.
Daha da vahimi şudur:
Görünen o ki, bazı dernek başkanları hâlâ muhalif ile rakip arasındaki farkı öğrenememiştir.
Oysa demokrasi şunu söyler:
“Ben daha iyi yapacağım” diyen birinin yolu açılır.
O yol kapatılmaz, taşlanmaz, daraltılmaz.
Bugün BAL-GÖÇ’te yapılan ise tam tersidir.
“Ben daha iyisini yaparım” diyen herkes sistematik biçimde dışlanmıştır.
Üyelikler bekletilmiş, aidatlar engellenmiş, kapılar kapatılmıştır.
Sonra çıkıp “demokratik bir seçim yaptık” denmiştir.
Ama gerçek şudur:
Ortada dört temel fonksiyonun — şeffaflık, katılım, hesap verebilirlik ve temsil — aynı anda yok sayıldığı bir tablo vardır.
Bunu inkâr etmek mümkün değildir.
Yaptığınız dört fonksiyonun da iflas ettiği ortadadır.
Soruyoruz:
Adında Balkan var ama Balkanlardan temsil yok.
Göçmen var ama göçmenin sözü yok.
Bu nedir?
Bu, Balkan göçmenleriyle — özellikle Bulgaristan Türkleriyle — resmen dalga geçmektir.
Oysa Bulgaristan Türkleri, yok sayılmanın ne demek olduğunu çok iyi bilir.
Bu insanlar susturulmanın, kapıdan çevrilmenin, “siz yoksunuz” denmesinin ne anlama geldiğini tarih boyunca yaşadı.
Bu yüzden bugün yükselen ses bir seçim kaybının değil; onurun, hafızanın ve kırılan güvenin sesidir.
En acı olan da şudur:
Bu kez yaralayan bir devlet değil.
Bir rejim değil.
Bir sınır kapısı değil.
Bu kez inciten, “sizin adınıza konuşuyorum” diyen bir yapıdır.
BAL-GÖÇ bir davaydı.
Bir kimlikti.
Bir sığınaktı.
Bugün o sığınakta insanlar kendilerini yabancı hissediyorsa,
sorun itiraz edenlerde değil;
aynaya bakmaktan kaçanlardadır.
Dernekler tabelayla değil, iradeyle yaşar.
Meşruiyetini yalnızca sandıktan değil; vicdandan alır.
Aksi hâlde geriye sadece bir isim kalır.
İçinde Balkan geçer ama Balkanların ruhu yoktur.
İçinde göçmen kelimesi vardır ama göçmenin sesi duyulmaz.
Bilinmelidir ki;
Balkan göçmenleri susturulamaz.
Bulgaristan Türkleri hafızasız değildir.
Ve bazı yaralar zamanla değil, hatırlanarak konuşur.
Bu bir koltuk meselesi değildir.
Bu, onur, temsil ve hafıza meselesidir.
Ve bu hafıza, hiçbir masa başı hesabıyla silinmez.
