Bugün, 9 Şubat 2026 Pazartesi
Bulgaristan’daki Türk toplumunun bugün yaşadığı tartışmalar, bir parti polemiğinin çok ötesindedir. Mesele, temsiliyetin niteliği, eşit vatandaşlık hakkı ve hukukun etkinliği meselesidir.
Uzun yıllardır Türklerin siyasi temsili belirli bir yapı üzerinden yürüdü. Ancak gelinen noktada toplumun zihninde giderek büyüyen bir soru var:
“Bizi gerçekten kim temsil ediyor?”
Türklerin partisi olarak bilinen bir yapının başında bir Bulgar’ın bulunması, sembolik bir ayrıntı olarak görülemez. Bu durum, temsiliyetin ruhuna dair ciddi bir sorgulamayı beraberinde getiriyor. Çünkü temsil, sadece bir tabeladan ibaret değildir; temsil, toplumun derdiyle dertlenmek, hakkını savunmak ve gerektiğinde ses yükseltmektir.
Bu sorgulamayı derinleştiren en çarpıcı gelişme ise, son Bulgaristan Parlamentosu’nda alınan bir karardır. Türkiye’de kurulacak sandık sayısı 163’ten 20’ye düşürüldü. Bu, Bulgaristan Türklerinin demokratik katılım hakkını doğrudan etkileyen, son derece kritik bir adımdı.
Peki, Türk oylarıyla seçilen temsilcilerin bu karara karşı güçlü bir duruşunu gördük mü?
Toplumun hafızasında kalan cevap maalesef “hayır”dır.
Bu sessizlik, sıradan bir siyasi tutum değil; temsiliyet krizinin açık bir göstergesi olarak okunuyor. Çünkü temsil, sadece mecliste sandalye sahibi olmak değildir. Temsil, toplumun hakkını savunabilme cesaretidir.
Benzer bir tablo, yıllardır süren vakıf davalarında da görülüyor. Bulgaristan’daki vakıflarla ilgili davalar 35 yılı aşkın süredir devam ediyor. Mahkemeler yavaş, süreçler ağır, adalet ise giderek uzak bir ufuk gibi görünüyor. Türk toplumu burada da aynı soruyu soruyor:
“Bizim hakkımızı kim takip ediyor?”
Bu noktada altı çizilmesi gereken en önemli gerçek şudur:
Bulgaristan Türkleri herhangi bir ayrıcalık talep etmiyor.
Etnik temelli bir üstünlük istemiyor.
“Türk partisi” arayışı içinde değil.
İstenen tek şey, Bulgaristan Anayasası’nın vaat ettiği eşit vatandaşlık ilkesinin eksiksiz uygulanmasıdır.
Türk de Bulgar da bu ülkenin vatandaşıdır. Hukuk önünde eşittir. Talep edilen budur.
Bugün Bulgaristan Türkleri için mesele, kişiler değil; ilkeler meselesidir. Mesele, hangi partinin başında kimin olduğu değil; o partinin gerçekten kimin hakkını savunduğudur.
Toplum artık daha bilinçli, daha dikkatli ve daha sorgulayıcıdır. Sessizliğin bedelini görmüş, temsiliyetin ne anlama geldiğini yeniden düşünmeye başlamıştır.
Bu bir öfke dalgası değil.
Bu bir uyanış hâlidir.
Bu bir hak arayışıdır.
Ve görünen o ki, Bulgaristan Türkleri önümüzdeki dönemde sandıkta sadece oy kullanmayacak; aynı zamanda nasıl temsil edilmek istediklerine dair güçlü bir mesaj da verecekler.
