Bugün, 17 Şubat 2026 Salı
Valiler, belediye başkanları ve milletvekilleri bugün şehir yönetimini sosyal medya vitrini hâline getirmiş durumda. Fotoğraf karesi, hikâye, reels, like… Bu araçlar, gerçek yönetim yerine algı yönetimi işlevi görüyor. Şehrin kronik sorunları görünmezleşiyor, projeler eriyor, planlar unutuluyor; ama kadraj hep dolu, beğeni sayısı hep yüksek.
Milletvekilleri çoğu zaman şehirde yok. Ankara’da, İstanbul’da hemşeri derneklerinde, açılışlarda, “halkla iç içe” poz veriyorlar. Oysa temsil, orada durmak değil, şehir sorununu Meclis’e taşımak ve çözüm üretmektir. Valiler ve belediye başkanları ise ara sıra pazar gezip esnafla fotoğraf çekiyor; sosyal medyada paylaşımı garantileyip günlerini kapatıyorlar. Kentin altyapısı çöküyor, gençler göç ediyor, yatırım gelmiyor. Ama ekranlarda “çalışıyoruz” mesajı var.
Halk da bu görüntüye aldanıyor. Valiyi, belediye başkanını veya milletvekilini sokakta görünce hemen hüküm veriyor: “Ne güzel vali, ne iyi belediye başkanı, ne mükemmel milletvekili.” Yahu adamlar size ve şehrinize hiçbir katma değer üretmedi! Proje yok, istihdam yok, kalkınma yok. Poz vermek, şehri yönetmek demek değildir. Albüm dolu, şehir boş.
Sosyal medya, şehrin gerçek fotoğrafını gizliyor. Drone çekimleri, manzara paylaşımları, açılış pozları… Her şey güzel görünür; ama şehrin kalbi atmaz. Kentler story ile, reels ile kalkınmaz. Gerçek hizmet, hissedildiğinde anlaşılır; paylaşıldığında değil.
Vali, belediye başkanı ve milletvekilleri bu oyunlara teslim oldukça, şehirler günü kurtarma politikalarıyla idare ediliyor. Bugün kurdele kesiliyor, yarın fotoğraf çekiliyor; ama gerçek sorunlar erteleniyor. Tarih, kimin kaç fotoğraf paylaştığını yazmaz; kimin hangi şehre ne kattığını yazar.
Kent yönetimi, influencer’lık değil; sorumluluk, irade ve cesaret ister. Paylaşım algoritmayla, yönetim planlamayla yapılır. Eğer şehirler sosyal medya vitrini üzerinden değerlendiriliyorsa, bir gün bu görünmez hesaplaşma çok ağır sonuçlar doğuracaktır.
Necat KACAN
Eğitimci – Araştırmacı Yazar
