Bu milletin hikâyesi yalnızca bir devletin tarihi değildir. 
Bu hikâye, yüzyıllar boyunca taşınan bir iradenin, bir ruhun ve bir kaderin hikâyesidir. Çünkü bazı milletler vardır ki sadece yaşamak için değil, tarih yazmak için doğarlar. 
Türk milleti de işte böyle bir millettir.

Bizim yolculuğumuz bugün başlamadı. Bu yürüyüş, Mete Han’ın göğü kendine yurt bilen iradesiyle başladı. Bozkırın sonsuz ufuklarında yalnızca bir devlet değil, bir milletin karakteri şekillendi. Sonra o ruh Alparslan’la Anadolu kapılarına dayandı. Malazgirt’te yalnızca bir savaş kazanılmadı; bu millet kendisine ebedî bir vatan kazandı.

Aradan yüzyıllar geçti. O ruh Osman Bey’in küçük çadırında yeniden filizlendi. Küçük bir uç beyliğinin içinde, geleceğin cihan devleti doğuyordu. Rumeli’ye geçerken yakılan meşalelerde yalnızca ışık yoktu; bir milletin kaderi vardı. 
Ve Fatih Sultan Mehmet İstanbul’un surlarına yürüdüğünde, o meşale bütün dünyayı aydınlatacak bir çağın kapısını açtı.

Ama tarih sadece zaferlerden ibaret değildir. 
Büyük milletlerin yürüyüşü bazen durur, bazen tökezler, bazen de ağır bedeller öder. Osmanlı da bir gün yoruldu. 
Yüzyıllar boyunca üç kıtaya adalet götüren o büyük devlet, zamanın ağırlığı altında zayıflamaya başladı.

93 Harbi’nden sonra herkes gerçeği görmeye başlamıştı. 
Devlet eski gücünü kaybediyordu. 
Ama bir şey unutuluyordu: Devletler yıkılabilir, ama milletler kolay kolay ölmez.

Bu milletin asıl gücü saraylarında değil, kalbindeydi.

Birinci Dünya Savaşı’nın ardından her şey bitmiş gibi görünüyordu. Ordular yenilmiş, şehirler işgal edilmiş, umutlar kırılmıştı. 
Dünya, Türk milletinin artık tarih sahnesinden silindiğini düşünüyordu. Fakat bilmedikleri bir şey vardı: Bu milletin ruhu henüz teslim olmamıştı.

Anadolu’nun bağrından bir direniş doğdu.

Mustafa Kemal Anadolu’ya geçtiğinde aslında yalnız değildi. Onun arkasında Malazgirt vardı, İstanbul’un fethi vardı, Çanakkale’de toprağa düşen yüz binler vardı. Onun arkasında yüzyılların birikimi ve bir milletin yeniden ayağa kalkma iradesi vardı.

Ve o millet ayağa kalktı.

Anadolu kurtarıldı. İstanbul yeniden bu milletin mührü olarak kaldı. Fakat bu kurtuluş kolay olmadı. Musul ve Kerkük gibi nice yer geride kaldı. Bu millet, yok olmamak için yüreğinin bir parçasını geride bırakmak zorunda kaldı.

Ama bir millet nefes alabildiği sürece yeniden büyür.

Sonra dünya yeniden değişti. İkinci Dünya Savaşı’nın ardından yeni korkular, yeni dengeler kuruldu. Biz içimize kapandık. Bu topraklarda darbeler oldu, kardeş kardeşe düşürüldü, nice genç toprağa düştü.

Her biri bir annenin duası, bir babanın umudu olan evlatlarımızı kaybettik.

Ama bütün bu acılara rağmen bu milletin içindeki ateş sönmedi.

Çünkü Türk milleti yalnızca savaşmayı değil, yeniden ayağa kalkmayı da bilen bir millettir.

Kıbrıs’ta o ruh yeniden kendini gösterdi. Azerbaycan’da kardeşliğin sesi duyuldu. Bosna’da, Çeçenistan’da, dünyanın farklı köşelerinde aynı acıyı ve aynı umudu hissettik. Çünkü biz sadece bugünkü sınırların içine sıkışmış bir millet değiliz.

Bizim hafızamız Adriyatik’ten Çin Seddi’ne uzanır.
Bizim vicdanımız Kızıldeniz’den Sibirya’ya kadar yankı bulur.

Bu, bir yayılma hayali değildir. Bu, tarih boyunca omuzladığımız bir sorumluluğun hatırlanmasıdır.

Bugün dünya yeniden değişiyor. Eski düzen çatırdıyor, yeni dengeler kuruluyor. İşte tam da böyle zamanlarda milletler gerçek karakterlerini gösterir.

Türk milleti tarih boyunca zor zamanların milletidir.

Biz en karanlık gecelerde bile umudunu kaybetmeyen bir millet olduk. En ağır yenilgilerden sonra bile ayağa kalkmayı bildik. Çünkü bizim damarlarımızda yalnızca kan değil, yüzyılların iradesi dolaşır.

Bugün belki hâlâ eksiklerimiz var. Belki hâlâ yaralarımız var. Ama bir şey değişmedi:

Bu millet hâlâ ayakta.
Bu millet hâlâ burada.
Ve bu millet hâlâ tarih sahnesinden çekilmiş değil.

Küllerimizin altında hâlâ bir ateş var.

Ve herkes bilmelidir ki…

Türk milleti o ateşi yeniden harlayacak güce sahiptir.