Bugün, 20 Ocak 2026 Salı
“Her seçimde oy verdik, umut verdik... Meğer biz kendi oyunumuzun figüranıymışız.”
Demokrasi, halkın kendi kaderini sandıkla belirlemesi demektir.
Ve biz Bulgaristan Türkleri, bu inançla tam 36 yıldır sandığa gittik.
Her seçim öncesi aynı çağrıyı duyduk:
"Birlik olalım, beraber olalım, oyları bölmeyelim!"
İnandık. Oy verdik. Sustuk. Bekledik…
Ama her seçim sonrası aynı hayal kırıklığıyla baş başa kaldık.
Çünkü biz sandığa “oy” attık, onlar “oyunlarını” kurdular.
Seçim Dönemi Sahnesi: Umut Tacirliği
– Türk mahallelerine bayraklar asıldı,
– Cami önlerinde nutuklar atıldı,
– İftarlarda liderler halkla oturdu,
– “Beraber yürüdük bu yollarda” şarkıları çalındı…
Ama seçim bittiği an, hepsi sırra kadem bastı.
Bir daha o yüzler görünmedi.
Bir daha o vaatler hatırlanmadı.
Bir daha o sokaklar ziyaret edilmedi.
Çünkü onların görevi, sadece seçimi kazanmaktı; halkı yaşatmak değil.
Halk Ne Zaman Hatırlandı?
– Sadece seçim dönemlerinde.
– Oy toplanacakken.
– Sandıklar açılmadan hemen önce.
– Kravatlar takıldığında, kameralar hazır olduğunda.
Ama halkın asıl ihtiyacı olan zamanda?
– Kışın yakacak yokken,
– Yazın tarlalar susuzken,
– Gençler okulsuz, işsizken,
– Camiler yıkıkken,
Kimse ortada yoktu.
Aynı Film, Farklı Afiş
Her seçimde "yeni bir sayfa" dediler. Ama senaryo hep aynıydı:
– Ahmet Doğan arka planda,
– Kuklalar ön planda,
– Oylar cebe,
– Halk köşeye.
Biz sandıkta temsil istediğimiz her seferde,
onlar sandığı halkı kandırma kutusuna çevirdi.
Oy Vermek Değil, Oyuna Gelmek
Gerçek şu ki…
Biz oy vermedik.
Biz oyuna geldik.
Her seçim, bir umut mezarına dönüştü.
Her sandık, kandırılmış bir neslin daha çığlığına ev sahipliği yaptı.
Sonuç:
36 yıl boyunca, her seçimde aynı tezgâh kuruldu.
Ve biz, her defasında aynı rüyaya inandırıldık.
Ama artık uyanma zamanı.
Çünkü bu halk artık sadece “oy vermek” değil,
oyunun kendisini bozmak istiyor.
Unutma:
Bir millet kandırılabilir.
Ama aynı tuzağa 36 yıl boyunca düşürülüyorsa, bu artık ihmal değil ihanettir.
