Oportünist Karakterlerin Zehirli Yardımları ve İnsanı Ezme Hastalığı

İnsana verilen her nimet—mal, makam, güç, imkân—bir lütuf değil, bir imtihandır. Bazı insanlar bu ilahi sınavı merhametle geçer; bazıları ise nimetin gücünü insanları ezmek, yönlendirmek, bağımlı hâle getirmek için kullanır. Bu tip karakterler, yardım ettiklerini sanırken aslında yardımın ruhunu bozar, merhameti zelil eder, iyiliği bir tahakküm aracına dönüştürür.

Kur’an, nimeti başa kakanları açıkça uyarır:

“Verdiğin şeyi çok görerek başa kakma.” (Müddessir, 6)

Bu ayet, sadece bir ikaz değildir; insan onurunu koruyan ilahi bir çizgidir. Çünkü merhamet, karşı tarafı küçültmek için değil; ayağa kaldırmak için vardır.

Yardımı İyilik Değil, Üstünlük Aracı Görenler
Bazı insanlar vardır, akrabalarına, eşine, kardeşine, komşusuna bir şey verirken aslında içlerinde başka bir cümle taşırlar:

“Ben olmasam sen bir hiçsin.”

Bu söz, dile gelmese bile davranışlarında saklıdır.
Verdiği her şeyin karşılığını bekler;
yaptığı iyiliği sürekli hatırlatır;
küçük bir tartışmada “Sana verdiklerimi unutma!” diye bağırır;
kızınca verdiklerini geri ister.

Bu, İslami anlamda yardım değil; psikolojik bir esaret kurma teşebbüsüdür.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bu tavrı en ağır şekilde reddeder:

“Başa kakarak veren kişiye Allah kıyamet günü bakmaz.” (Müslim)

Allah’ın bakmadığı bir iyilik, iyilik değildir.
Onur kırılarak verilen bir nimetin sevabı yoktur; sadece günahı vardır.

Ezerek Yapılan Yardım: Firavun Psikolojisinin Modern Hâli
Firavun, halka hiçbir şey vermediği hâlde kendini “nimet dağıtan” gibi gösterir ve şöyle derdi:

“Size ben iyilik etmiyor muyum?”

Kur’an bunu ifade ederken Firavun’un gerçek derdinin iyilik değil, güç olduğunu bildirir.

Bugün bazı ailelerde bu psikolojinin modern bir şekli yaşanır:
Biri akrabasına ev alırken yada çocuğunu evlendirirken veya darlık anında para verir, sonra yıllarca bunu yüzüne vurur.
Biri çözülemeyecek bir işi çözer, sonra karşısındakini minnet borçlusu gibi yaşatır.
Biri gıda, eşya, yardım götürür ama öyle bir üslupla verir ki, verilen şeyden çok incitme biçimi akılda kalır.

Böyle bir yardım, yardım değil; ruhu kıran bir Firavunî tavırdır.

Fitnenin Ürettiği Bağımlılık: Nimetin Değil, Nimet Sahibi Gibi Davranmanın Zehri
Tarif ettiğimiz bu karakterler çoğu zaman yalnız değildir.
Etraflarında sürekli ateşe üfleyen, “O sana çok iyilik yaptı, mahkûmsun!” diyen, fitne taşıyan başka akrabalar da vardır.

Bunlar, yapılan iyiliğin içini boşaltır, aile içi dengeyi bozar, sevginin üstüne kibir serperek ilişkileri çürütür.

Kur’an fitneyi şöyle tanımlar:

“Fitne, öldürmekten daha kötüdür.” (Bakara, 191)

Çünkü fitne bir anda öldürmez;
içten içe çürütür,
insanı kendinden uzaklaştırır,
aile bağlarını koparır,
nimeti zehre dönüştürür.

Müminin Yol Haritası: İyilik Tahakküm İçin Değil, Allah İçindir
Gerçek mümin bilir ki verdiği şey kendisine ait değildir.
Verdiği para da, emek de, imkân da, söz de Allah’ın emanetidir.
Bu yüzden şöyle düşünür:

“Ben sadece vesileyim. Veren ben değilim, veren Allah’tır.”

Bu bakış, tevazunun değil; tevhidin en saf hâlidir.

İyiliği tahakküm için kullanan kişi, farkında olmadan kendini ilahlaştırır.
Bu yüzden Allah şöyle uyarır:

“Allah’ın size verdiği şeylerle kibirlenmeyin.” (Hadid, 23)

Kibirle yapılan yardım, yardım değil; kalp kıran bir yük, nefsi şişiren bir yalandır.

Son Söz

İyilik, ezmeden yapılır.
Yardım, alçaltmadan verilir.
Nimet, tehdit aracı olmaz.
Allah’ın emaneti, kulun gururu değildir.

Unutulmasın:

Allah, en küçük iyiliği bile ihlasla yapılırsa büyütür;
en büyük iyiliği bile kibirle verilirse yok eder.

Necat KACAN

Eğitimci Araştırmacı Yazar