Bugün, 4 Şubat 2026 Çarşamba
Yarıyıl tatili bitti.
Zil yeniden çaldı.
Ama bu kez sıradan bir dersle değil; bu toprakların ruhunu taşıyan bir sesle açıldı sınıflar: Bayrak sevgisi.
Bir kumaş değildir bayrak.
Onu yalnızca direğe asılı renkler sananlar, bu milleti de kalabalık zanneder.
Oysa bayrak; Malazgirt’te atılan nara, Çanakkale’de siper olan beden, Sakarya’da “geri dönüş yok” diyen iradedir.
Bugün çocuklarımız sıralarına otururken, defterlerinden önce gözleri bayrağa değdi.
Kırmızıya baktılar; kanı gördüler.
Ay-yıldıza baktılar; istiklali, imanı, ecdadı gördüler.
Bu çok kıymetlidir.
Çünkü bir milleti ayakta tutan şey yalnızca matematik, fen ya da yabancı dil değildir.
Bir milleti ayakta tutan; ne için yaşadığını, ne uğruna öleceğini bilmesidir.
Bayrak sevgisi; hamaset değildir.
Bayrak sevgisi; başkasına düşmanlık hiç değildir.
Bayrak sevgisi; kim olduğunu bilmek, nereden geldiğini unutmamak ve nereye gittiğini şaşırmamaktır.
Bugün çocuklarımıza “önce bayrağın önünde durmayı” öğretiyoruz.
Saygıyla…
Dik durarak…
Başını eğmeden ama haddini bilerek…
Çünkü bayrağına saygı duymayanın, ne tarihine ne de geleceğine hürmeti olur.
Bu ülke, bayrağı yere düşmesin diye can verenlerin omuzlarında yükseldi.
Bugün okullarda ilk dersin konusu bayraksa, bu tesadüf değildir.
Bu; unutturmaya çalışanlara karşı bir hatırlatmadır.
Bu; köksüzleştirmek isteyenlere karşı bir duruştur.
Çocuklarımız bilsin:
Bayrak sevgisi bir gün değil, bir ömürdür.
Bir tören değil, bir bilinçtir.
Bir söz değil, bir yemindir.
Ve o zil her çaldığında şunu hatırlasınlar:
Bu sıralar, bu sınıflar, bu vatan…
Bayrağın gölgesinde vardır.
Kalemimizle, sözümüzle, duruşumuzla bunu anlatmaya devam edeceğiz.
Çünkü bayrak yere düşerse, kelimelerin de anlamı kalmaz.
Gökalp Şentürk
Strateji Uzmanı Gazeteci Yazar
