Biz çifte vatandaş siyaseti ekranlardan değil, sınır kapılarından okuruz.

Kapıkule’de beklerken, pasaport kuyruğunda çocuklara su uzatırken, bagajda iki ülkenin hediyelerini taşırken öğreniriz siyasetin ne demek olduğunu. Bizim için politika televizyon tartışması değil; yazın Bulgaristan yolları, kışın Türkiye’de kurulan sofradır.

Bir elimiz Bulgaristan’da,
bir elimiz Türkiye’de.
Bir bavulumuz hep hazırdır.

Yaz gelir, Bulgaristan’a gideriz. Köyde komşular toplanır, eski günler konuşulur. Çocuklar birbirini orada tanır; kimi ilk kez Bulgarca bir kelime öğrenir, kimi Türkiye’deki okulunu anlatır. 
Bir yanımız burada oy verir, bir yanımız orada hayat kurar. Biz oy pusulasına sadece tercih değil, iki ülkenin yükünü koyarız.

Bu yüzden seçim hükümetinde bir Türk bakan görmek bizi mutlu eder. 
Ama o isim yolsuzlukla, kayırmacılıkla anılıyorsa o gurur yerini utanca bırakır. Kimliğimiz üzerinden alkışlanan ama liyakati sorgulanan figürlere değil; çalışkan, dürüst, vefalı insanlara ihtiyacımız var. Sadece “Türk” olduğu için değil, işini iyi yaptığı için alkışlanan bir bakan görmek istiyoruz.

Çünkü mesele koltuk değil, hayatın kendisi.

İşsizlik…
Yoksulluk…
Küçük yerleşim yerlerinde bitmeyen göç…
Kapanan okullar…

Bazen emekli maaşı yetmeyen bir annenin sofrasıdır siyaset.
Bazen yeni bir ülkede tutunmaya çalışan genç bir ailenin ilk kira sözleşmesi.

Biz bunları yaşadık.

Yıllardır farklı partilerde dolaşan isimleri gördük. Ayrılıp yeni parti kuranları, sonra başka listelerden geri dönenleri… 
Dün birbirine ağır sözler söyleyip bugün yan yana poz verenleri… 
Çoğunun zamanla milyoner olduğunu da gördük. Ama bizim ihtiyacımız milyoner siyasetçiler değil; bölgesinde insan ayırmadan hizmet eden temsilcilerdir.

Sözlerin nasıl değiştiğini gördük.
Yüzlerin nasıl aynı kaldığını da.

Ve evet, utanmanın bile kaybolduğu anlara şahit olduk.

Bu yüzden artık kimliğimiz üzerinden siyaset yapanlara mesafeliyiz. 
“Bizden biri” demek yetmiyor. Bizim hayatımızı bilmeyen, bizim yükümüzü taşımayan, bizim sınır kapılarındaki bekleyişimizi anlamayan kimseye koşulsuz destek yok.

Biz çifte vatandaşlar hafızasız değiliz.
Sadece iki ülkenin sorumluluğunu aynı anda taşıyoruz.

Sandığa giderken cebimizde sadece kimlik kartımız yok. Türkiye’de siyasetin nasıl değiştiğini gördük. Bulgaristan’da seçim hükümetlerinin gelip geçtiğini, aynı isimlerin farklı koltuklara oturduğunu gördük. Bu bize bir şey öğretti:

Temsil edilmek başka, gerçekten değer görmek başka.

Türk seçmeni duygusal mı?
Evet, çünkü köklerimiz var.

Ama aynı zamanda çok pragmatiğiz. Çünkü iki ülkede de ayakta kalmayı öğrendik. 
Vergi ödemeyi, ev kurmayı, çocuk okutmayı, bürokrasiyle mücadele etmeyi öğrendik. Kimse bize hayatın kolay olduğunu anlatamaz; biz zoru iki yerde birden yaşadık.

Bizim için siyaset bir slogan değil.
Hayatın düzenidir.

O yüzden artık soru şu:
Bizi sadece seçim günü hatırlayanlara mı oy vereceğiz,
yoksa iki ülke arasında kurduğumuz hayatı anlayanlara mı?

Biz iki ülkede çalışan, iki ülkede üreten bir toplumuz. Bulgaristan’a da Türkiye’ye de katkı sunuyoruz. 
Çifte vatandaş olmak bir yük değil; bilinçtir. İki sistemin içinden geçerek olgunlaşmış bir toplumsal tecrübedir.

Bize bir kez gerçekten fırsat verirken dikkat edin.
Sadece vitrin figürleri değil, adam gibi adamları çıkarın karşımıza.
Uşakları değil, karakteri olan, hesap verebilen, bölgesine hizmet eden insanları.

O gün geldiğinde, Türk seçmeninin hafızası sadece geçmişi hatırlamakla kalmayacak; geleceği de belirleyecek.

Çünkü biz iki ülke arasında sıkışmış değiliz.
İki ülke arasında köprü kuranlarız.