Bugün, 26 Şubat 2026 Perşembe
Bir ülke düşünün…
Başkanı hırsız, bakanları hırsız, siyasetçisi, bürokratı, memuru, hakimi, savcısı hırsız.
Yani, tepeden tırnağa çürümüş bir düzen.
Peki, bu ülkenin vatandaşı tertemiz kalabilir mi?
Kutsal kitabımızda açık bir ölçü vardır:
“Bir toplum kendini düzeltmedikçe, Allah onların durumunu değiştirmez.”
Bu ifade sadece bir uyarı değil, aynı zamanda toplumsal kaderin anahtarıdır.
Yani başımıza gelen her şey, aslında kendi ellerimizle yaptıklarımızın sonucudur.
Halk dürüst olmazsa, yöneticisi de dürüst olmaz.
Halk adaleti değil, çıkarı seçerse; adalet yerini haksızlığa bırakır.
Halk susarsa, zalim konuşur.
Bugün bir yerde hırsız kahramanlar varsa, orada halkın sessizliği, korkusu ya da rızası vardır.
Çünkü hiçbir rejim, toplumun onayı olmadan uzun süre ayakta kalamaz.
Bir ülkede hırsızlar alkışlanıyorsa, rüşvet “kıvrak zekâ”, yolsuzluk “maharet”, adam kayırma “siyasi beceri” olarak görülüyorsa, artık orada suç bireysel değil, toplumsaldır.
Ne yazık ki bizde de tablo bundan çok farklı değil.
“Efendim, kurunun yanında yaş da yanıyor.”
İyi de, kurunun sayısı yaştan fazla olmasa yangın olur mu?
Her vatandaş bir damla su yerine bir avuç benzin döküyorsa, yangının suçlusu sadece kibriti çakan mıdır?
Bir ülke düşünün…
Hırsız yakalanınca değil, yakalayan yargılanıyor.
Rüşvet ortaya çıkınca değil, konuşan susturuluyor.
Haklı olmak yetmiyor, güçlü olman gerekiyor.
İşte orası artık bir hukuk devleti değil, bir hülle devletidir.
Yasalar, adaletin değil, iktidarın hizmetindedir.
Hırsızın rütbesi, makamı, yakınına göre suçun şekli değişiyorsa, o devletin terazisi artık bozulmuş demektir.
Fakat yine dönüp kendimize bakmamız gerekiyor.
Bu hırsız düzenin doğuşunda, sessiz kalanların payı büyük.
Suskunluk, suça ortaklıktır.
Bir millet, adaletsizliği seyrederek onurlu kalamaz.
Bugün bir köyde haksızlık yapılır, ertesi gün şehirde yasa haline gelir.
Bir köşede çalınan para, yarın halkın sofrasından eksilen ekmek olur.
Venezuela, Arjantin, Afrika’daki bazı ülkeler… Hepsi aynı kaderi yaşadı:
Halk sustu, yöneticiler zenginleşti.
Bir zaman sonra hırsızlık, “yaşam biçimi” haline geldi.
Ve o ülkeler bir daha ayağa kalkamadı.
Tüm milletler için de tehlike aynı.
Yolsuzlukla barışmak, adaletsizliği kanıksamak, liyakatsizliği meşrulaştırmak milletin geleceğini teslim etmektir.
Ama hâlâ umut var.
Çünkü bu topraklarda hâlâ “doğruya doğru, yanlışa yanlış” diyebilen bir yürek atıyor.
Ve o yürekler, bir gün adaleti yeniden inşa edecek.
Unutmayalım:
Toplumlar kendini düzeltmedikçe, Allah onları düzeltmez.
Ve bir millet, hırsız kahramanlara değil, dürüst insanlara itibar etmeye başladığında, gerçek kurtuluş o gün başlayacaktır.
