Bugün, 20 Şubat 2026 Cuma
Oxford Üniversitesi Reuters Institute’un yayımladığı Dijital Haber Raporu’nda Türkiye’den ankete katılanların önemli bir kısmı, son bir hafta içinde “tamamen uydurma haberle” karşılaştığını ifade ediyor. Bu veri çoğu zaman çarpıcı bir başlıkla sunuluyor: “Türkiye yalan haberde birinci.”
Peki gerçekten mesele bu kadar basit mi?
Öncelikle şunu ayıralım: Araştırma, doğrulanmış sahte haber sayısını değil; insanların sahte olduğuna inandığı içeriklerle karşılaşma algısını ölçüyor. Yani bu bir “üretim sıralaması” değil, bir “algı göstergesi.” Ama tam da bu nedenle sosyolojik açıdan son derece önemli.
Çünkü bir toplumda sahte haber algısı yükseliyorsa, orada sadece bilgi değil, güven de kırılgandır.
Bugün Türkiye’de medya tüketimi yoğun, sosyal medya kullanımı yüksek, gündem hızlı ve sert. Politik kutuplaşma belirgin, ekonomik belirsizlik hissi yaygın. Böyle bir ortamda insanlar sadece haber okumaz; haberle birlikte bir taraf seçer, bir pozisyon alır. Aynı olay iki farklı kesimde iki farklı hakikat üretir. İşte bu noktada sahte haber, sadece yanlış bilgi değil; karşı tarafın gerçeği haline gelir.
Dijital çağın algoritmaları da bu süreci besliyor. Öfke, korku ve şok duygusu taşıyan içerikler daha hızlı yayılıyor. Doğruluk yavaş ilerlerken, duygu hızla dolaşıyor. Böylece hız, hakikatin önüne geçiyor.
Fakat daha derin bir mesele var: Kurumsal güven.
Bir toplumda insanlar devlete, medyaya, yargıya, akademiye güven duyuyorsa; yanlış bilgi daha çabuk ayıklanır. Ama güven zayıfladığında, herkes kendi doğrulama sistemini kurar. WhatsApp grupları, anonim hesaplar, kulaktan dolma bilgiler… Hepsi alternatif gerçeklik alanları üretir.
Bu nedenle sahte haber oranının yüksek görünmesi, sadece medya kalitesiyle açıklanamaz. Bu aynı zamanda bir güven, adalet ve temsil meselesidir.
Burada yapılması gereken, “Toplum bilinçsiz” demek değildir. Aksine, medya okuryazarlığını güçlendirmek, şeffaflığı artırmak ve kurumlara güveni yeniden inşa etmektir. Çünkü hakikat, yalnızca doğruların varlığıyla değil; o doğrulara duyulan güvenle ayakta kalır.
Unutmamak gerekir:
Bir ülkede sahte haber tartışması büyüyorsa, asıl mesele çoğu zaman haberin kendisi değil; toplumun hakikatle kurduğu ilişkinin zayıflamasıdır.
Ve hakikat zayıfladığında, en çok zarar gören şey demokrasidir.
