19 Nisan seçimleri sadece bir iktidar mücadelesi değil; yıllardır görmezden gelinen bir halkın, artık görünmek değil söz sahibi olmak istediğinin ilanıdır. Türkleri, Pomakları ve Romanları yok sayan siyaset, karşısında artık susan değil hatırlayan bir toplum bulacaktır.

Bir listeye bakarsınız… ama kendinizi göremezsiniz

Bazen her şey çok basit bir anda anlaşılır.
Bir seçim listesine bakarsınız.
İsimler vardır. Sıralar vardır. Partiler vardır.

Ama siz yoksunuzdur.

İşte kırılma tam burada başlar.

Çünkü mesele sadece bir isim meselesi değildir.
Mesele, bir insanın bu ülkede kendini nerede gördüğüdür.
Kenarda mı?
Yok sayılanlar arasında mı?
Yoksa gerçekten bu devletin bir parçası olarak mı?

Bugün Bulgaristan’da yaşanan tam olarak budur.

Sandık sadece oyları değil, saygıyı da ölçer

Yine seçim var.
Yine erken seçim.
Yine “biz yöneteceğiz” diyenler.

Ama kimlerle yöneteceksiniz?

Türklerin yoğun yaşadığı bölgelerde…
Pomakların olduğu yerlerde…
Romanların yaşadığı şehirlerde…

Liste başına koyacak bir kişi bile mi bulamadınız?

Bulgaristan’da 31 seçim bölgesi var…
Gerçekten bu topluluklardan bir tane bile insan mı yok?

Bu bir eksiklik değil.
Bu bir tercihtir.

Ve açık söyleyelim:
Bu, bu halkla dalga geçmektir.

Bir isim yazmak, bir halkı tanımaktır

“Sen de bu ülkenin ortağısın” diyebilmek

Bir listeye bir Türk ismi yazmak, sadece aday göstermek değildir.
Bu, “seni görüyorum” demektir.
“Sen bu ülkenin ortağısın” demektir.

Ama siz bunu yapmıyorsanız, aslında şunu söylüyorsunuz:
“Senin oyun önemli… ama sen değilsin.”

İnsan bunu hisseder.

Sandığa giderken sadece oy taşımaz insan…
Onurunu da taşır.

Sonra dönüp halka suç buluyorsunuz

En acı olan ne biliyor musunuz?

Önce bu insanları yok sayıyorsunuz.
Sonra çıkıp diyorsunuz ki:
“Türkler para için oy veriyor.”

Utanmadan.

Peki siz ne verdiniz bu halka?
Ne sundunuz?
Kendi kimliğinden bir yer açtınız mı?
Kendi isminden bir alan bıraktınız mı?

Bu halk ne yapsın?

İnsan kendini nerede görüyorsa oraya gider.
Kendi adını nerede buluyorsa, oyunu oraya verir.

Bu kadar basit.

Ama siz hâlâ anlamıyorsunuz.

Sonra şaşırıyorsunuz.
Sonra suçluyorsunuz.
Sonra bahane üretiyorsunuz.

Pes doğrusu.

Bu halk aptal değil.
Ama siz bu halkı çaresiz bırakıyorsunuz.

Bu sadece bugünün değil, yılların meselesi

Unutmadık, sadece sustuk

Bu yaşanan ilk değil.

Bir zamanlar yasak vardı.
Bir zamanlar isimler silindi.
Bir zamanlar insanlar susturuldu.

Bugün yöntem değişti.
Ama his aynı:

Görmezden gelinmek.

Eskiden açıkça dışlanıyorduk.
Bugün sessizce yok sayılıyoruz.

Ama unutulan bir şey var:
Bu halk unutmuyor.

Siyasetin en büyük yanlışı: Bu halkı hâlâ tanımamak

Türk seçmeni artık eski seçmen değil.
Pomaklar, Romanlar artık eski gibi değil.

Bu insanlar artık sadece oy veren değil,
kimin kendisini gerçekten gördüğünü bilen insanlar.

Artık şunu çok iyi biliyorlar:
Kim sadece oy istiyor,
kim gerçekten ortak olmak istiyor.

Ama siyaset hâlâ eski alışkanlıklarla hareket ediyor:
“Nasıl olsa yine oy verirler.”

Hayır.

Artık o dönem bitti.

Boşluk bırakırsanız, biri gelir doldurur

Sonra dönüp soruyorsunuz:
“Neden oraya gidiyorlar?”
“Neden başka isimler güçleniyor?”

Çünkü siz yoksunuz.

Çünkü siz temsil etmiyorsunuz.

Çünkü siz bu insanlara bir yer açmıyorsunuz.

Siyasette boşluk kalmaz.
Ya siz doldurursunuz…
Ya başkası doldurur.

Ve insanlar en azından kendilerini muhatap alan yere gider.

Asıl soru: Nerede bizim birlik?

Belki de en acı tarafı bu.

Bütün bunlar yaşanırken…
Türkleri temsil ettiğini söyleyenler nerede?

Neden bir birlik yok?
Neden ortak bir duruş yok?
Neden tek ses yok?

Oysa bugün tam zamanıydı.

Birlik olsaydı…
Bu halk oraya giderdi.
Bu oylar oraya akardı.

Ama yine parçalıyız.

Ve parçalanan güç, başkalarının işine yarar.

Sessizlik de bir mesajdır

Bazen en güçlü cevap bağırmak değildir.
Bazen sandıkta verilen sessiz bir karardır.

Oy verirsiniz…
Ya da vermezsiniz…

Ama her ikisi de bir şey söyler:
“Ben buradayım.”

Unutulan gerçek: Türkler bu ülkenin dengesi

Bulgaristan’da siyaset yapan herkes şunu anlamalı:

Türkler bu ülkenin kenarında değildir.
Bu ülkenin dengesidir.

İsteseniz de istemeseniz de…
Yok saysanız da…
Engellemeye çalışsanız da…

Bu gerçek değişmez.

Bu dengeyi görmezden gelen,
siyaseti de kaybeder.

Gençlere söz

Bakmayın dedikodulara.
Bakmayın korkulara.

Yönetmeye hazır olanlar kazanır.

Bugün sizi yok sayanlar olabilir.
Ama yarın siz yöneteceksiniz.

Hazır olun.
Kendinizi yetiştirin.
Geri durmayın.

Çünkü bu ülke sadece onların değil.

Son söz: Bu halk artık eski halk değil

Artık kimse kimseyi kandırmasın.

Bu halk her şeyi görüyor.
Her şeyi anlıyor.
Ve en önemlisi… hatırlıyor.

Bugün liste başına yazmadığınız isimler,
yarın bu ülkenin kaderini yazacak.

Bugün yok saydığınız insanlar,
yarın sizi yok sayacak.

Çünkü artık mesele sadece oy değil.
Mesele onur.

Ve onur görmezden gelinmez.

Adım adım…
Teker teker…
Sessizlikten güce…
Güçten yönetime…

Çünkü bu halk artık sadece görünmek istemiyor.

Hak ettiği yerde olmak istiyor.