Bugün, 19 Şubat 2026 Perşembe
Hayatın kimseye vaat ettiği düz bir yol yok. Ancak biz, var olan patikaları bile bilerek tırmanışa çevirdik. Kimi günler bahar tadında geçiyor; içimizde tarifsiz bir huzur büyürken, bu huzuru hemen dış dünyaya ilan etme zorunluluğu hissediyoruz.
Kimi günlerse sonbahar gibi; yaprakların sessizce toprağa düştüğü, yani tüm gürültüyü kapatıp başımızı dinlediğimiz o nadir, zoraki sessizlik anları. Hep bir "arada kalmışlık" hissiyle, nefes alma lüksünü bile bir sonraki güne erteleyerek ilerliyoruz.
Küçük Keyifler, Büyük Yorgunluklar
İnsan dediğin, bir yanıyla sınırsız bir umut kaynağı, diğer yanıyla da kendi yorgunluğunu yaratan bir makine. Bazen en parlak, en verimli anımızda bile içimizde bir gölge beliriyor: "Peki, tüm bunlar ne için?" sorusu. Yaşamanın güzelliği iniş çıkışlarda saklı, doğru. Ama biz o iniş çıkışları hissedemeyecek kadar hızlı dönüyoruz.
Huzuru, satın alınabilir bir ürün haline getirdik. Artık bir fincan kahve, bir kitap sayfası ya da gün batımında derin bir nefes almak yetmiyor. Yetse bile hemen fotoğrafını çekip onay arama ihtiyacı duyuyoruz. Oysa küçük keyiflerin, büyük dengeler yarattığını unutmamak gerek.
Bugünün telaşında çoğumuz sürekli bir şeylerin peşinden koşuyoruz. Başarıya, birikime, bir sonraki hedefe...
Ama belki de aradığımız, çok daha basit, çok daha pahalı:
- Sessizlik: Gürültüye o kadar alıştık ki, sessizlik bize boşluk hissi veriyor.
- Sadelik: Sürekli yenisini alma baskısından kurtulmak.
- Gerçek Huzur: Dış dünyanın alkışından bağımsız, içimizde inşa ettiğimiz o dingin kale.
Gönül Görmek İçin Gözünü Kapatmalı
Yaşamın her köşesine biraz müzik, biraz sevgi, biraz iyi koku serpiştirmek gerek. Çünkü hayat, filmlerdeki büyük mucizelerden çok, küçük mutlulukların birikimiyle anlam kazanır. Peki, o küçük mutlulukları biriktirmeye zamanımız kaldı mı?
Kim ne derse desin; dünya ancak sevgiyle, barışla ve anlayışla güzelleşebilir. Bu evrensel denklemin en kritik değişkenleri ise sadece dışımızdaki dünyaya karşı değil, kendimize karşı da uygulamamız gereken temel erdemlerde gizli:
- Empati yapabilmek: Başkasının acısını hissetmek kadar, kendi yorgunluğumuza da merhamet edebilmek.
- Sorumluluk sahibi, dürüst bir insan olabilmek.
- Ahlak, adalet ve kul hakkını vicdanın pusulası yapabilmek.
Evet, göz gördüğünü sever belki ama gönül...
Gönül sevdiğini görmek için gözünü kapatmayı da bilmeli. Bakmak ile görmek arasındaki o ince çizgidir hayatın kalitesi.
Ve şimdi gece... Sessiz, dingin, usul usul. Bize durma fırsatı sunan yegane an. Belki de asıl mesele; düşe kalka da olsa, bu yolculuğu bir yarışı bırakıp bir deneyime dönüştürmeyi öğrenmekte.
Çünkü hayat, kusursuz olmasa da, özüne dönülerek ve içten yaşandığında güzelleşir.
