Bugün, 19 Şubat 2026 Perşembe
Bulgaristan’ın birçok köyünde artık sabahlar çocuk sesleriyle başlamıyor.
Bir zamanlar avlulardan yükselen kahkahalar, okul yolunda koşan ayak sesleri, bayram sabahları dolup taşan meydanlar… Hepsi yerini derin bir sessizliğe bırakmış durumda. Köyler giderek hayalet yerlere dönüşüyor.
Kapatılan okullar bu sessizliğin en somut göstergesi. Öğrencisi kalmayan sınıflar kilitli. Bahçelerinde salıncaklar rüzgârla sallanıyor ama onları iten küçük eller yok.
Kiliseler ve camiler de aynı kaderi paylaşıyor; bir zamanlar dolan ibadethaneler bugün çoğu yerde boş.
Köy meydanlarında artık düğün alayları değil, yalnızca rüzgâr dolaşıyor.
Bazı evlerde ise hâlâ bir umut ışığı yanıyor. Pencerelerin arkasında yaşlı nineler börek pişiriyor, torunlarını bekliyor. Kapılar yarı aralık, gözler yolda… Ama beklenenlerin çoğu belki hiç gelmeyecek.
Gençler ve çocuklar yıllar önce yola çıktı. Daha iyi bir yaşam umuduyla başka ülkelere göç ettiler.
Resmî veriler ve araştırmalar, son yıllarda yaklaşık iki milyon Bulgaristan vatandaşının ülkeyi terk ettiğini ortaya koyuyor.
Bu sadece bir nüfus azalması değil; aynı zamanda üretim gücünün, gençliğin ve geleceğin kaybı anlamına geliyor.
En çok da kırsal bölgeler etkileniyor. Tarlalar bakımsız kalıyor, topraklar işlenmiyor. Evler ve araziler çok düşük fiyatlara alıcı buluyor. Değerini kaybeden yalnızca mülkler değil; aynı zamanda bir kültürün, bir yaşam biçiminin devamlılığı.
Şehirler de bu değişimden bağımsız değil.
Bir zamanlar canlı olan mahalleler yaşlanıyor.
Okul çağındaki nüfus azalırken, demografik denge hızla değişiyor. Çocuksuz sokaklar, kapanan küçük işletmeler ve azalan sosyal hayat, göçün zincirleme etkisini gözler önüne seriyor.
Bir halk köklerinden ayrıldığında geride sadece boş evler kalmaz.
Kimlik, kültür ve toplumsal dayanışma da zayıflar.
Gençlerin yokluğu, sadece bugünün değil yarının da belirsizleşmesi demektir.
Ülkenin en önemli hazinesi olan çocuklar ve üretken nüfus azaldıkça, ekonomik ve sosyal sürdürülebilirlik daha da zorlaşır.
Bugün Bulgaristan’ın karşı karşıya olduğu mesele yalnızca bir demografi sorunu değildir.
Bu, köylerin yeniden canlandırılması, gençlere umut verilmesi ve yaşamın sürdürülebilir kılınması meselesidir.
Aksi hâlde, akşamları birkaç pencerede yanan lambalar da bir gün sönebilir.
Ve o zaman geriye, sadece çocuk seslerinin hatırası kalır.
