Bulgaristan siyasetinde yeni bir perde açılıyor. Cumhurbaşkanlığı görevini sürdüren Rumen Radev’in öncülüğünde şekillenen “Bizim Bulgaristan” (Naşata Balgariya) hareketi, sadece yeni bir parti girişimi değil; son yıllarda istikrar arayan, sık seçimlerden yorulmuş ve siyasi elitlere mesafeli bir toplumun nabzına dokunma iddiası taşıyor.
Ancak her yeni siyasi oluşum gibi bu girişimin de önünde temel bir soru var: Bu “biz” kim?

“Biz” kimin Bulgaristan’ı?

“Bizim Bulgaristan” ifadesi güçlü bir sahiplenme çağrısı yapıyor. Bu, bir yönüyle ulusal onur ve egemenlik vurgusu; diğer yönüyle mevcut siyasal düzene karşı bir eleştiri. Son yıllarda tekrarlanan seçimler, kırılgan koalisyonlar ve parlamentodaki tıkanıklıklar seçmende ciddi bir güvensizlik yarattı. Bu atmosferde güçlü ve kararlı bir lider figürü doğal olarak öne çıkıyor.
Radev, kriz dönemlerindeki çıkışları ve zaman zaman Brüksel’e mesafeli söylemleriyle dikkat çekti. Fakat cumhurbaşkanlığı makamının görece tarafsız ve birleştirici konumundan aktif parti siyasetinin rekabetçi alanına geçiş, beraberinde riskler de getiriyor. Bir hakem figüründen bir takımın kaptanına dönüşmek, siyasi meşruiyeti yeniden sınayan bir süreçtir.

Popülizm mi, program mı?

Yeni hareketin kaderini belirleyecek olan, retoriğin ötesine geçip geçemeyeceği olacak. Ekonomik program nedir? Avrupa Birliği ile ilişkiler hangi zeminde tanımlanacak? Enerji, güvenlik, enflasyon ve gelir dağılımı gibi somut sorunlara hangi uygulanabilir çözümler sunulacak?
Bugün Bulgaristan seçmeni slogan değil, plan görmek istiyor. Ulusal egemenlik söylemi, ekonomik gerçeklerle desteklenmediği sürece kısa vadeli bir heyecan yaratabilir; fakat kalıcı güven üretmez. Eğer “Bizim Bulgaristan”, AB üyeliğini bir çatışma alanı değil, ulusal çıkarı güçlendirecek bir müzakere zemini olarak ele alırsa; ideolojik savrulmalar yerine rasyonel bir merkez inşa edebilirse, siyasal dengeleri değiştirme potansiyeline sahip olabilir.

Kapsayıcılık sınavı

Ancak tarih şunu gösteriyor: Karizmatik lider merkezli hareketler, kurumsallaşamadıkları takdirde hızla sönümlenebilir. Eğer bu girişim geniş bir kadro hareketine dönüşür; yalnızca belirli bir seçmen kitlesine değil, ülkedeki tüm azınlıkları da kucaklayan kapsayıcı bir siyasal anlayış geliştirir, tüm vatandaşlara eşit mesafede durarak onları karar alma mekanizmalarına dahil ederse kalıcı olabilir.

Gençleri, iş dünyasını, akademiyi ve sivil toplumu içine alan; liyakati önceleyen, farklı kimlik ve görüşleri tehdit değil zenginlik olarak gören bir yapı inşa edebilirse “Bizim Bulgaristan” söylemi gerçek anlamını bulur. Bulgaristan’ın Türkleri, Romanları, farklı etnik ve dini toplulukları bu “biz”in doğal parçası olabildiği ölçüde iddia inandırıcı hale gelir.
Aksi halde, güçlü bir lider etrafında şekillenen fakat kurumsal derinliği sınırlı kalan bir oluşum olarak, kişisel bir siyasi projenin ötesine geçememe riskiyle karşı karşıya kalır.

Yeni umut mu, yeni aktör mü?

Bulgaristan siyaseti uzun süredir parçalı ve güvensiz bir zeminde ilerliyor. “Bizim Bulgaristan” bu tabloyu değiştirebilecek bir toplumsal enerjiyi mobilize edebilir. Ancak bu, yalnızca mevcut partilere duyulan tepkiyle değil; yeni ve güvenilir bir siyasal kültür inşa ederek mümkün olur.
Sonuçta mesele bir isimden ibaret değil. Mesele, o ismin altını dolduracak kurumsal ciddiyet, ekonomik akıl ve demokratik kapsayıcılık.
“Bizim Bulgaristan” gerçekten herkesin Bulgaristan’ı olabilecek mi?
Siyasetin önündeki asıl sınav da tam olarak budur.

“Bizim Bulgaristan” gerçekten herkesin Bulgaristan’ı olabilecek mi?
Siyasetin önündeki asıl sınav da tam olarak budur.
Çünkü bir ülke ancak ortak akılla, ortak sorumlulukla ve ortak gelecek bilinciyle ayağa kalkar.
Bizim Bulgaristan’ı gelin hep birlikte yönetelim.