Birliğin müjdecisi 12 Mart…
.
12.03.2026 09:50:00
Birliğin müjdecisi 12 Mart…
Suların yolların medeniyetlerin kesiştiği, Anadolu'nun zirvesi medeniyetler beşiği Dadaşlar diyarı Erzurum, yiğitlik ve kahramanlık destanlarının yazıldığı şehri kadim coğrafyalardan biridir.
Yaratılış gayesini unutup şeytanın ayak izlerini takip edenler, iktidarı güç ve şiddet üzerinden kurguladıkları için tarihler boyu insanlık ailesine huzursuzluktan başka bir şey vermediler. Aklını duygularına teslim edip, şeytani vesveseye kapılan Kabil bir haz uğruna yeryüzündeki ilk cinayet işledikten sonra mazlumiyetin en büyük sembollerinden biri olan gözyaşı söndüremez oldu kin ve nefret ateşini... Aklını şeytana teslim edenler onun kölesi oldular. İnsan insanın yurdu iken birdenbire kurdu olup çıkıverdi. Güven ve doğruluk sadece dillerde kalınca bu garabetlerin zihinleri her türlü kirli düşünceyle doldu. Cinayetlerle katliamlarla dolu tarihin karanlık sayfaları her geçen gün kötülüğün mayası ile daha da kabararak artış gösteriyor. Yıllarca dost yaşayanlar öyle bir fitne ateşine gark oluyorlar ki gözlerine perdeler iniyor zulüm üstüne zulüm akıyor dillerinden ve ellerinden... Bu zulümlerden anlayış ve müsamahanın toplumsal barışın en güzel örneklerinden birinin yaşandığı Dadaşlar diyarında ne yazık ki etkileniyor. Yıllarca komşuluk ettiği askere gidince (Malumunuz olduğu üzere gayrimüslim teba asker olmaz.) yuvalarımıza emanet ettiğimiz, ekmeğimizi bölüştüğümüz, bizim üzerimizden zengin olan, bazen hısımlık üzerine türküler bile yakılan Ermeniler birdenbire en büyük hasım oldular. Fitnenin kor/ateş gibi yaktığı gönüller kin ve nefret ateşiyle kavrulurken akıllarını perdeleyen şeytani düşüncelerle çepeçevre kuşatılanlar dadaşlara tarihte eşine az rastlanır çok ama çok büyük zulümler yaptılar. İyilerin birliği bozulunca gücü elinde bulundurduğunu düşünüp birleşen kötüler, zalimlikte sınır tanımıyorlardı. Ne zaman ki iyiler birleştiler kötüler bir leş gibi kalakaldılar. Çünkü kurulan tuzakları bozan, onların tuzaklarını boşa çıkaran, “Ol” deyince “Ol”duranın varlığını unuttular ve her zaman olduğu gibi kahrı perişan oldular. Hesap mahşere kalmadı. Zalimlerin katlettikleri her can adeta bir bebeğin döktüğü süt dişleri gibiydi. Yerine gelenler daha sağlam geldi. İman dolu göğsü gibi serhaddı olanlar, uluyan köpeklere aldırış etmediler. Dağları adeta kağıt gibi yırttılar. Enginlere sığmayıp taştılar. Canlarından başka verecek hiçbir şeyi kalmayanlar en son tüten ocağı kadar çarpışıp, dinin temeli olan ezanlar ve şahadetleri ebedi yurdumuzun üstünde inletmek için yemin ettiler. Korkuyu korkutarak.
Her karışı, her santimi şehit kanlarıyla sulanan yerleri ‘Toprak’ deyip geçmediler. Altındaki binlerce kefensiz yatanı tanıyıp, düşündüler. Bu ve bunun gibi düşüncelerle vatanı düşman işgalinden 12 Mart'ta kurtardılar. Tevafukun güzelliğine bakın ki az önce satır aralarında yüreğinden dökülenlere şahit olduğumuz vatan şairimiz Mehmet Akif Ersoy'un bir sabah namazı sonrası yazdığı İstiklal Marşımızın kabulü de aynı gün oldu. Tarihler boyu kurucu iradeye sahip olan dini imanı önceleyen Dadaşlar namahrem elini bir daha bu mukaddes topraklara değdirmemek için nöbetine devam etmektedir. İnşallah rabbimiz Akif'in dediği gibi de bir daha İstiklal marşı bu millete yazdırmayacak. Birliğimizi ve dirliğimizi koruduğumuz sürece…
