Bir tarafta Holokost’un arkasına gizlenen; ancak Nazilerden daha acımasız, daha gaddar ve daha ağır insanlık suçlarını artarda işleyen Siyonist İsrail… Diğer tarafta Siyonist İsrail tarafından esir alınmış Amerika Birleşik Devletleri… Dünya bugün, bu iki gücün gölgesinde yeni bir insanlık dramına tanıklık ediyor.

            İran’ın Hürmüzgan eyaletine bağlı Minab kentinde bulunan Şecere-i Tayyibe İlkokulu, eğitim saatleri içinde füzelerin hedefi oldu. İlk patlama, çocukların çığlıklarıyla yankılandı. Ardından “çift vuruş” diye bilinen yöntem devreye sokuldu. İnsanlığın yüz karası olan bu yöntem ile ilk saldırıdan kurtulanlar, ikinci saldırıyla yok edildi. İlk patlamadan sonra öğretmenler çocukları güvenli bir köşeye götürmeye çalışırken ikinci füze düştü minicik bedenlerin üzerine. Sığınmaya çalışan küçücük bedenler, bir anda enkazın altında kaldı. 7 ile 12 yaş arasındaki 165 kız çocuğu hayatını kaybetti.

            Bir okul… Bir sınıf… Bir kara tahta… Yere düşmüş defterler, kırılmış kalemler ve yarım kalmış hayaller… Bu saldırı, savaşın başlangıcından bu yana sivillerin en fazla öldüğü olaylardan biri olarak kayıtlara geçti. Bu sadece bir askeri saldırı değildir. Bu bir insanlık faciasıdır. Bu bir medeniyet sınavıdır. Ve dünya bu sınavdan sınıfta kaldı.

            Bugün ABD-İsrail-İran savaşının sekizinci günü… Cani İsrail ve onun küresel hamiliğine soyunan Amerika, şimdi de tıpkı Filistin’de yaptığı gibi İran halkını aç ve susuz bırakma planlarıyla sahneye çıkmış durumda. İçme suyu tesisleri hedef alınıyor, elektrik santralleri vuruluyor, şehirler bombardıman altında; ama dünya susuyor…

            Şimdi haykırarak soruyorum:

            Ey kendini medeni gören Avrupa, neredesin?

            Ey insan haklarının hamisi olduğunu söyleyen devletler, neden susuyorsunuz?

            Ey Birleşmiş Milletler, hâlâ uykunuz kaçmadı mı? Çocukların yüzünüze sıçrayan kanı da mı sizi uyandırmaya yetmedi? Nerede sizin uluslararası hukuk? 

            Dönüp İslam dünyasına bakıyorum: Sanki diller tutulmuş. Sanki kalpler taş kesilmiş. Hani Peygamber Efendimizin o meşhur hadisi vardı: “Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.” Peki, o hadis kime hitap ediyor? İslam ülkeleri niçin susuyor? Neden bir ortak irade ortaya koyamıyorlar? Neden zulme karşı tek bir ses olamıyorlar?

            Hristiyan dünyasına da sorum var: Ey ilk sözü “insanı sev” olan Hristiyan dünyası… Ey Vatikan… Ey Papa… Bakın! Bir büyük insanlık dramı yaşanıyor. İran’da çocuklar öldürülüyor. Okullar bombalanıyor. Sizin İsa adına bu haydutluk için söyleyecek tek bir sözünüz yok mu?

            ABD Başkanı Ronald Trump’un sözlerine bakın… “ABD’nin altın çağı şimdi başlıyor.” Bu sözlerin ardındaki zihniyet açıkça ortada. Bir dünya tasavvuru kuruluyor. Bu tasavvurda güçlü olan hükmedecek, zayıf olan boyun eğecek. Hatırlayın, Gazze için ne demişti Trump: “Gazzeliler, Gazze’yi terk etsinler. Nereye giderlerse gitsinler ama orada kalmasınlar.” Bu söz aslında sıradan bir söz değildir. Bu bir sürgün politikasıydı. Bu bir toplu yerinden etme planıydı. Bu bir insanlığı yerinden eden zihniyetti. Trump’un sözleri bununla da sınırlı değildi: Başka ne diyordu bir gece yarısı Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro ve eşinin yatak odasından zincirleyip aldıran ABD Başkanı: “Küba düşecek!”, “Kolombiya’ya asker yakışır!”, “Meksika’ya asker her zaman iyi gider.”, “Kanada zaten 51. eyalet.”, “Grönland neden bizim eyaletimiz olmasın?”, “İran sert vurulmalı!” “İran’ın yeni yöneticisini ben belirlerim.” Bunlar sıradan sözler değildir. Bunlar yeni bir dünya düzeninin kaba ve hoyrat cümleleriydi.

            Bütün bu sözler söylenirken dünya ne yaptı? Sustu, susmayı tercih etti. Dün Filistin, Bugün Venezuela ve İran… Yarın kim?

             Şimdi Yahudilere sorduğum soruyu bu defa Amerikan halkına soruyorum: Siz bu sapkın zihniyeti daha ne kadar omuzlayacaksınız? Bir devlet, gücünü çocukların kanıyla mı gösterecek? Bir medeniyet, okulları bombalayarak mı yükselecek? Bir dünya düzeni, masumların mezarı üzerine mi kurulacak?

            Bugün Minab’da ölen çocuklar sadece İranlı değildi. Onlar insanlığın çocuklarıydı. Bugün o enkazın altında sadece küçük bedenler kalmadı. Orada insanlığın vicdanı da gömüldü. Eğer dünya bu vahşete karşı hâlâ susuyorsa, eğer insanım diyenler empati yapamıyorlarsa… Bilinsin ki sessizlik de bir büyük suçtur. İnanıyorsak Allah, inanmıyorsak tarih, bu suskunluğu asla affetmeyecektir.

            Hadi ÖNAL/ 8 Mart 2026/ ELAZIĞ