Bu ülkede gülmüyorsan bir problem vardır.Ya depresyondasındır,ya nankörsündür,ya da “enerjini düşürüyorsundur.”Kimse sana “Neyin var?” diye sormaz.Direkt “Gül biraz ya” derler.Sanki gülmek bir çözüm,sanki kahkaha her derde deva.Atalar boşuna dememiş:

“Gülme komşuna, gelir başına.”
Ama biz bu sözü güncelledik:
“Gülmezsen başına gelir.”

Zorunlu Mutluluk Dönemi

Artık mutsuz olmak kişisel tercih değil,toplumsal kusur.Sosyal medyada herkes mutlu.Herkes geziyor, yiyor, gülüyor.Kimse yorulmuyor, kimse bıkmıyor.Gerçekte ne oluyor?İnsanlar ağlamayı eve saklıyor.Derdini filtresiz paylaşamıyor.Çünkü bu çağda acı estetik değil.
Mutluluk ise vitrin ürünü.“Görünen köy kılavuz istemez” derler,ama biz görünen mutluluğa inanıp görünmeyen çöküşü görmezden geliyoruz.

Gülümse, Yoksa Sorunlusun

Bir ortamdasın.Herkes gülüyor.Senin içinden gelmiyor.Anında damga hazır:“Ne somurtuyorsun?”“Bir şey mi oldu?”“Çok negatifsin.”Hayır.Sadece rol yapmıyorsun.Ama bu ülkede rol yapmamak,toplumsal ahenge aykırı bir harekettir.

“El âlem ne der?”
İşte bütün psikolojik çöküşlerin resmi açıklaması.

Mutlu Görünmek, İyi Olmaktan Daha Önemli

Kimse iyi misin diye sormuyor.Mutlu musun diye bakıyor.İyi olmak emek ister.Mutlu görünmek filtre ister.O yüzden herkes gülümsüyor.ma kimse kimseye güvenmiyor.Herkes pozitif, herkes sinirli.Çünkü bastırılan duygu,bir gün öfke olarak geri döner.

“Sabreden derviş muradına ermiş” derler,
biz sabrettik sabrettik…
sonra sinir krizine erdik.

Mizah Burada Patlıyor

En acısı ne biliyor musun? Bu yapay mutluluk haliyle dalga geçene bile tahammül yok.“Her şey yolunda mı?”“Tabii canım, batıyoruz ama gülüyoruz.”İşte tam burası trajikomik.Gülüyorsun ama içinden bir şeyler çöküyor.Kahkaha atıyorsun ama gözler yorgun.

*“Gülmekten kırıldı” derler ya,
biz gülmekten kırıldık zaten.

Mutsuzluk da İnsani Bir Haldir

İnsan bazen mutsuz olur.Bazen susar.Bazen gülmez.Bu ayıp değil.Bu arıza değil.Bu insanlık.Ama biz insanlığı değil,sürekli neşeyi kutsadık.O yüzden herkes güler yüzlü,ama kimseye yaklaşamıyorsun.

“Tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır” derler,
biz tatlı dili çoğalttık,
yılanlar ortada kaldı.

Sonuç Yerine: Gülmeyene De Yer Açın

Bırakın insanlar her an mutlu olmak zorunda kalmasın.Bırakın gülmeyen de insan sayısın.Bırakın yüzler bazen düşsün.Çünkü gerçek mutluluk,sürekli gülmek değil;gerektiğinde gülmemeyi de kabullenmektir.

Eğer bir gün biri sana“Niye gülmüyorsun?” derse,cevap basit olsun:“Çünkü insanım.”

“Her kahkaha sevinçten değildir.”
Bunu da not edin bir kenara.