Eskiden insanlar hayatta kalmak için mücadele ederdi. Şimdi konforu kaybetmemek için susuyor.
Fark büyük.
Koltuk yumuşadıkça omurga gevşiyor.
Çünkü rahatlık insanı uyuşturur.
Atalar "Yiğit düştüğü yerden kalkar" demiş.
Biz düşmemek için hiç yürümüyoruz.
Kimse işini riske atmak istemiyor. Kimse çevresini kaybetmek istemiyor. Kimse yanlış anlaşılmak istemiyor. O yüzden çoğu insan fikrini cebinde taşıyor.
Bu çağın en büyük yalanı şu:
Her şey kolay olabilir.
Kolay para.
Kolay şöhret.
Kolay kariyer.
Ama tarih bize başka bir şey anlatır.
Mustafa Kemal Atatürk konfor alanında devrim yapmadı.
Nelson Mandela rahat bir odada özgürlük kazanmadı.
Büyük dönüşümler riskle başlar. Bedel ödemeden büyüme olmaz.
"Emek olmadan yemek olmaz" atasözü hâlâ geçerli. Sadece biz unutmak istiyoruz.
Klavye başında çok cesuruz.
Yorumlarda sert, tweetlerde asi, story'lerde devrimci.
Ama iş gerçek hayata gelince ses kısılıyor.
"Yiğit meydanda belli olur" derlerdi.
Bizim meydan Wi-Fi çekim alanı.
Çünkü dijital alanda risk düşük. Engellersin, çıkar. Ama gerçek hayatta bedel vardır. İş kaybı, itibar kaybı, çevre kaybı…
Konforu kaybetme korkusu, doğruyu söyleme cesaretinden daha ağır basıyor.
Konfor kötü değildir. Ama bağımlılığı tehlikelidir.
Sürekli rahat yaşayan zihin zayıflar. Küçük bir kriz bile panik yaratır. Çünkü dayanıklılık gelişmemiştir.
Bir atasözü vardır: "Rüzgâr sert eserse kök sağlamlaşır."
Biz kökü rüzgârdan korudukça ağaç güçlenmiyor.
Gençler risk almaktan korkuyor.
Orta yaşlılar düzeni bozmaktan korkuyor.
Yaşlılar değişimden korkuyor.
Toplamı: Cesaret krizi.
Haksızlık görüyoruz ama "bana dokunmuyor" diyoruz.
Yanlış biliyoruz ama "karışmayayım" diyoruz.
"Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" zihniyeti kısa vadede rahatlatır, uzun vadede zehirler.
Cesaret sadece savaş meydanında değil; gündelik hayatta da gerekir.
Bir yanlış karşısında ses çıkarmak da cesarettir.
Hata kabul etmek de cesarettir.
Risk alıp yeni bir yol denemek de cesarettir.
Asıl soru şu:
Rahat mı olmak istiyoruz, güçlü mü?
Çünkü her rahatlık karakteri beslemez.
Bazen zorlanmak gerekir.
Bazen kaybetmek gerekir.
Bazen yalnız kalmak gerekir.
Güler misin ağlar mısın?
Herkes özgürlük istiyor ama özgürlüğün bedelini istemiyor.
Cesaret bulaşıcıdır. Ama korku da öyle.
Bir toplumda cesur insanlar azaldıkça ortalama düşer. Ortalama düştükçe sıradanlık kutsanır. Sıradanlık kutsandıkça gelişim yavaşlar.
Belki de yeniden şunu hatırlamamız gerekiyor:
Konfor geçicidir.
Karakter kalıcıdır.
Ve unutma:
Fırtınadan kaçan gemi limanda çürür.
Denize açılan gemi ise risk alır ama yol alır.