Liyakat Raflarda Kaldı
Bir zamanlar "işini iyi yapmak" bir kariyer planıydı. İnsanlar öğrenir, gelişir, üretir ve karşılığını alırdı. Şimdi ise başka bir denklem var.
Bilgi geri planda, sadakat (!) ön planda. Ama bu sadakat işine değil, kişilere. Yani işini iyi yapman değil, doğru kişiye iyi görünmen önemli.
Liyakat bir süs gibi duruyor. CV'lerde var, konuşmalarda var ama gerçek hayatta pek karşılığı yok.
Yetenek Değil, Uyum Aranıyor
Artık kurumlar yetenekli insan aramıyor, "uyumlu" insan arıyor.
Peki bu uyum ne?
Sorgulamayan, itiraz etmeyen, "evet" demeyi bilen profil.
Beceriksizlik burada sorun değil. Hatta bazen avantaj. Çünkü bilen insan soru sorar. Soru soran rahatsız eder. Ama hiçbir şey bilmeyen biri, yönlendirmesi kolay olduğu için tercih edilir.
Ve işte bu noktada yalakalık devreye girer. Doğru yerde gülmek, doğru zamanda susmak, gerektiğinde alkışlamak… Yeni kariyer basamakları bunlarla çıkılıyor.
Çalışan Kaybeder, Yakın Olan Kazanır
Emek veren, işini ciddiye alan insanlar çoğu zaman geri planda kalır. Çünkü sistem onların sesini duymaz.
Ama yakın olan, ilişkileri güçlü olan, gerektiğinde eğilip bükülebilen kişiler hızla yükselir. Bu yüzden birçok yerde şu cümle sessizce kabul edilmiştir:
"İşini iyi yapmak yetmez, doğru kişiye yakın olacaksın."
İşte bu anlayış, sadece bireyi değil, sistemi de çürütür. Çünkü beceriksizler yükseldikçe, iş bilenler sistemin dışına itilir.