Hesaba bakıyorsun…
Rakamlar uçmuş. Harcamalar kabarmış. Sanki bir ömürlük birikim yapılmış gibi. "Bu parayla hac bile olur" dedirtiyor insana. Ama sonra elini cebine atıyorsun… Bir sessizlik. Bir boşluk. Bir gerçek tokadı: "Zekât verecek hâlin yok."
İşte tam da burası bizim hikâyemiz.
Bu memlekette artık hesaplar başka, hayatlar başka. Kağıt üstünde herkes zengin. Sosyal medyada herkes refah içinde. Fotoğraflar pırıl pırıl, mekanlar lüks, kahveler ithal. Ama iş cebine gelince… Kartlar limitte, borçlar sırada, umutlar askıda.
Eskiden fakirlik utanılacak bir şey değildi, şimdi fakirlik saklanacak bir şey oldu. İnsanlar aç kalıyor ama story'de tok görünüyor. Çünkü bu çağda gerçek değil, görüntü önemli. Karnın değil, profilin doyacak.
Bir Erzurum sözü işte tam buradan vuruyor:
"Hesaba bakıyorum hac lazım olmuş, cebe bakıyorum zekâta muhtaç."
Bu sadece bir söz değil, bir teşhis.
Bir toplumun ekonomik röntgeni.
Gelir artmıyor ama gider büyüyor. Maaş yerinde sayıyor ama beklenti koşuyor. Herkes bir üst hayatı yaşamaya çalışıyor ama kimse kendi gerçekliğinde kalamıyor. Çünkü sistem sana sürekli şunu fısıldıyor:
"Yetmiyorsun… Daha fazlası olmalısın."
O yüzden insanlar borçla yaşıyor, krediyle gülümsüyor, taksitle mutlu oluyor. Ama içten içe herkes biliyor: Bu sürdürülebilir değil.
Bir toplum düşünün…
Düğünde altın takmak için borç alıyor.
Tatile gitmek için kredi çekiyor.
Marka giymek için aç kalıyor.
Ve sonra dönüp diyor ki: "Nereye gidiyoruz?"
Aslında cevap basit:
Gerçekten uzaklaştıkça, batıyoruz.
Eskiden insan cebine göre yaşardı. Şimdi insanlar başkasının gözüne göre yaşıyor. Eskiden "ayağını yorganına göre uzat" denirdi, şimdi yorgan yetmeyince ayağı kesmeye razı bir düzen var.
Bu söz bize şunu hatırlatıyor:
Zenginlik hesapta değil, elde olandır.
Refah gösterişte değil, huzurdadır.
Ama biz ne yaptık?
Hesabı büyüttük, huzuru küçülttük.
Bugün herkesin bir hesabı var…
Ama kimsenin hesabı tutmuyor.