Eskiden aileler çocuklarına "Oku da adam ol" derdi. Şimdi gençler okuyor ama iş ilanlarına bakarken deneyim isteniyor. Deneyim kazanmak için iş, iş bulmak için deneyim gerekiyor. Kısır döngüye hoş geldiniz.
"Emek olmadan yemek olmaz" atasözü doğru. Ama emek var, yemek pahalı. Gençler çalışıyor, staj yapıyor, kurs alıyor. Ama karşılığında çoğu zaman "geri dönüş yapacağız" maili geliyor.
Bir kahvede oturan üç genç düşün. Konu hep aynı: Gitsek mi? Kalsak mı?
Bir zamanlar hayal kurarken şehir seçilirdi; şimdi ülke seçiliyor.
Bu mesele sadece diploma meselesi değil. Bu bir güven meselesi. İnsan geleceğine güvenmezse valizini toplar.
"Taş yerinde ağırdır" derler. Ama taşın altında ezilen genç olursa o taş yerinde durmaz.
Giden herkes çok mutlu mu? Hayır. Ama kalan herkes huzurlu mu? O da hayır. Mesele gitmek değil; kalmayı cazip kılmak.
Gençler risk almak istiyor ama riskin karşılığı olsun istiyor. Girişim yapmak istiyor ama duvara çarpmaktan korkuyor. Çünkü destek zayıf, engel çok.
Bir tarafta emekli geçinmeye çalışıyor, diğer tarafta genç tutunmaya. Orta sınıf dediğimiz yapı inceldikçe toplumun dengesi bozuluyor.
"Ev alma komşu al" denirdi. Şimdi ev almak hayal, komşu zaten kiracı.
Gençlerin enerjisi bu ülkenin en büyük sermayesi. Ama sermaye heba edilirse büyüme olmaz.
Gülümseyerek söylüyorum ama içim burkuluyor:
Gençler artık hayal kurarken bile döviz kuruna bakıyor.
Çözüm sihirli değil. Adalet, liyakat ve fırsat eşitliği. Klişe gibi gelebilir ama temel budur.
"Bir elin nesi var, iki elin sesi var." Gençleri dinlemeden, onların sesini ciddiye almadan gelecek inşa edilemez.
Bu ülke zor zamanları atlattı. Yine atlatır. Ama bunun için gençliğe sadece nasihat değil, imkân vermek gerekir.
Çünkü umut sınır kapısında beklerse, bir gün pasaport alır gider.
Ve bir ülke gençliğini kaybederse, sadece nüfus değil gelecek kaybeder.