Üniversite bitiyor, umut bitiyor. Diplomanın duvara asılacak bir kâğıttan farkı kalmıyor. İş yok, fırsat yok, liyakat yok. Olan az sayıda iş de ya önceden ayarlanmış ya da "bir tanıdık" bekliyor. Genç bunu görüyor, biliyor ve sessizce bavulunu zihninde hazırlıyor.
Kimse Erzurum'u sevmediği için gitmiyor. Tam tersine, sevdiği için daha çok kırılıyor. Çünkü bu şehir gençlerine "kal" demiyor. Kalana omuz vermiyor, kalanı büyütmüyor. Kalan, çoğu zaman "idare eden" oluyor.
Büyükler konuşuyor, nasihat veriyor. "Biz de zor zamanlar gördük" diyorlar. Ama kimse şu soruya cevap vermiyor: O zamanlar zor muydu, yoksa bugün umut mu yok? Çünkü zor şartlar insanı güçlendirir; umutsuzluk ise tüketir.
Gençler ses çıkarmıyor çünkü çıkardıklarında bir şey değişmediğini defalarca gördüler. Tepki göstermek yerine plan yapıyorlar. Bu plan da genellikle Erzurum'suz bir gelecek içeriyor. Şehir yavaş yavaş gençliğini kaybediyor ama kimse bunu acil bir sorun olarak görmüyor.
Sonra herkes aynı cümleyi kuruyor: "Bu şehir niye gelişmiyor?"
Cevap ortada. Geliştirecek olanlar ya gitti ya da gitmenin sırasını bekliyor.
Erzurum göç veriyor ama asıl kayıp nüfus değil. Kaybolan şey enerji, cesaret ve gelecek duygusu. Bunu fark etmeden atılan her adım, şehri biraz daha yaşlandırıyor.