Bu ülkede normal biriysen dikkat et.
Çok gülmüyorsan "bir derdin mi var" derler.
Çok konuşmuyorsan "kesin bir şey çeviriyor" diye bakarlar.
Kurallara uyuyorsan zaten işin bitmiştir;
"Bu kesin hayatı bilmiyor" damgası hazırdır.
Normal olmak bizde övgü değildir, şüphe sebebidir.
Hatta zaman zaman gizli bir suçtur.
Sabıka kaydı sorulmaz ama "niye herkes gibi değilsin" diye bakılır.
Atalar boşuna dememiş:
"Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar."
Biz o köyleri artık haritadan sildik, yine de doğru söyleyeni kovmaya devam ediyoruz.
Bir toplumda delilik çoğunluk haline gelirse,
akıllı olan aykırı sayılır.
Herkes bağırırken sakin kalıyorsan şüphelisin.
Herkes yalan söylerken doğruyu söylüyorsan tehlikelisin.
Herkes birbirini ezerken kenara çekiliyorsan "ezik"sin.
Çünkü burada akıl, sürüden ayrılma cesareti ister.
Sürüden ayrılanın da kaderi bellidir.
"Sürüden ayrılanı kurt kapar."
Bizde kurt yok ama linç var. Daha organize.
Normal insan erken kalkar, işini yapar, kimseyi dolandırmaz,
kimsenin hakkını yemez,
bir başarı elde ederse bağırmaz,
bir kayıp yaşarsa başkasını suçlamaz.
Ama işte tam da bu yüzden gariptir.
Çünkü bu düzende makbul olan;
yüksek sesle konuşan,
her konuda fikri olan,
ama hiçbir konuda sorumluluk almayan tiptir.
Normal insan sorumluluk alır.
Bu ise tehlikelidir.
"Elini taşın altına koyan, taşın altında kalır."
Biz de taşı koymuyoruz, suçu koyuyoruz.
Sessizsen suçlusun.
Düşünüyorsan zanlısın.
"Bir dakika" diyorsan sabıkalısın.
Herkesin konuştuğu yerde susmak,
herkesin koştuğu yerde durmak,
herkesin alkışladığı yerde düşünmek…
Bunların hepsi anormal davranışlar listesinde.
Normal insan tweet atmadan da düşünür.
Normal insan her şeye yorum yapmaz.
Normal insan bilmediği konuda susar.
Ama bu ülkede susmak,
"fikrin yok" değil,
"cesaretin yok" sayılır.
Oysa atalar ne demiş:
"Söz gümüşse, sükût altındır."
Bizde altın pahalı, o yüzden susan fakir sanılıyor.
Bu kadar tuhaflık içinde normal kalmaya çalışan insanın
en büyük sorunu şu:
Kendinden şüphe etmeye başlıyor.
"Acaba ben mi yanlışım?"
"Acaba bu kadar sakin olmak hata mı?"
"Acaba ben mi geri kaldım?"
Hayır.
Geri kalan sen değilsin.
Raydan çıkan tren sensin diye bağırıyor sadece.
"Yanlış yolda yürüyen kalabalık, doğru yürüyen bir kişiyi ezer."
Bu bir atasözü değil belki ama yaşanmışlık.
Bugün bu ülkede normal olmak;
dürüst kalmak,
aklını kiraya vermemek,
her moda fikre kapılmamak demektir.
Yani normal olmak,
sessiz ama güçlü bir direniş biçimidir.
Gürültüye katılmamaktır.
Yalana ortak olmamaktır.
Herkesin alkışladığı saçmalığa mesafe koymaktır.
"Her doğru her yerde söylenmez" derler,
ama biz doğruları hiç söylemez olduk.
Eğer bu düzende sana
"çok safsın",
"çok normalsin",
"çok sakin kalıyorsun"
diyorlarsa…
Korkma.
Muhtemelen aklını kaybetmemiş nadir insanlardansın.
Bu ülkede normal olmak şüpheli bir davranışsa,
o şüpheyi gururla taşı.
Çünkü bir gün bu gürültü dinecek.
Ve o gün, herkes bağırdıklarını unutacak
ama kimlerin aklını koruduğu hatırlanacak.
"Akıl yaşta değil baştadır."
Ama o başı korumak, bu ülkede cesaret ister.