Bazı insanlar vardır; koltuk büyür, kendileri küçülür.
Ünvanı "başkan" olur ama ağırlığı mahalle dedikodusundan öteye geçmez.
Çünkü başkanlık rozetle olur,
Ama adamlık omurgayla.
Arkanızdan konuşanları bilirsiniz…
Yüzünüze gülüp, arkanızdan çamur atanları.
İşte bazıları tam olarak böyle yükselir.
İftira merdiven olur, dedikodu asansör.
Ama bir şeyi unuturlar:
Yalan hızlı koşar ama gerçek maratoncudur.
Sonunda nefesi kesilen hep yalan olur.
Bir koltuğa oturmuş olabilirsin ama o koltuğu doldurmak başka bir meseledir.
Lider dediğin insanın arkasından konuşmaz.
Cesareti varsa yüzüne söyler.
Karakteri varsa iftiraya sığınmaz.
Ama ne yazık ki bazı başkanlar vardır;
Toplantıda susar, kuliste konuşur.
Meydanda güler, karanlıkta zehir saçar.
Sonra da kendini büyük zanneder.
Oysa herkes bilir ki:
İnsanın gerçek karakteri, konuşurken değil;
Başkalarının arkasından konuşurken ortaya çıkar.
Bugün birçok yerde aynı tabloyu görüyoruz.
Koltuklar dolu…
Ama içi boş.
Ünvan var, itibar yok.
Yetki var, vicdan yok.
Makâm var, karakter yok.
Başkan olmak kolay…
Ama adam olmak zor.
Çünkü adam olanın dili temiz olur.
Adam olanın sözü net olur.
Adam olanın omurgası eğilmez.
İftira ile yükselenlerin kaderi bellidir:
Bir gün söyledikleri yalanın altında kalırlar.
O gün geldiğinde koltuk da kurtarmaz,
Ünvan da kurtarmaz.
Çünkü insanlar bir şeyi çok iyi bilir:
Makam geçicidir,
Ama karakter ömür boyu taşınır.
Ve bazıları için acı gerçek şudur:
Başkan olabilirler…
Ama adam olamazlar.